معلوم نیست چه مرگ مون شده...!

معلوم نیست چه مرگ مون شده...!
که نه عین آدم عاشق میشویم و نه عین آدم بیخیال...!
دلمان، بعضی وقتها، برای یک نفر، یه ذره میشود....ولی گاهی ، اگر همان یک نفر ، را یک هفته هم نبینیم ،چیزی نمیشود...!
بعضی وقتها ، لبخند یک نفر ، یک دنیا ، انرژی بهمان میدهد...و گاهی ، از ته دل خندیدن های آن یک نفر ، حالمان را بهم میزند...!
انقدر ذره ذره عاشقی کرده ایم ... و هر آدم جدیدی را به حریم خودمان راه داده ایم که بلد نیستیم عاشق ثابت باشیم...!
بلد نیستیم همیشه دلتنگ و نگران یک نفر باشیم....!
خودمان را تمام ایام سال و تمام نقاط دنیا ، کنار همان یک نفر، تصور کنیم...!
همیشه ...همیشه...همیشه...حرف های قشنگی برای زدن داشته باشیم....!
ما انقدر کم عاشقی کرده ایم و عشق های ریز ریز داشته ایم که کلان عاشقی کردن یادمون رفته .....!
و حالا هرچقدر زور میزنیم نمیشود ... که بشود....!
نمیشود که عشق مون همونی باشه که میخواهیم...!
نمیشود که این یکی را با بقیه مقایسه نکرد ...!
الان میفهمم که این آزادی گاهی بدترین درد هستش ....