.

.

ﮔﻔﺘﻢ ﻓﺮاغ ﺗﺎﮐﯽ؟
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ روی ﺧﻮﺑﺖ،از ﻣﻦ ﭼﺮا ﻧﻬﺎن اﺳﺖ؟ / ﮔﻔﺘﺎ ﺗﻮ ﺧﻮد ﺣﺠﺎﺑﯽ ، ورﻧﻪ رﺧﻢ ﻋﯿﺎن اﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ از ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻢ ، ﺟﺎﻧﺎ ﻧﺸﺎن ﮐﻮﯾﺖ؟ / ﮔﻔﺘﺎ ﻧﺸﺎن ﭼﻪ ﭘﺮﺳﯽ،آن ﮐﻮی ﺑﯽ ﻧﺸﺎن اﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺮا ﻏﻢ ﺗﻮ ، ﺧﻮﺷﺘﺮ ز ﺷﺎدﻣﺎﻧﯽ / ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ در ره ﻣﺎ ، ﻏﻢ ﻧﯿﺰ ﺷﺎدﻣﺎن اﺳﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺖ ﺟﺎﻧﻢ، از آﺗﺶ ﻧﻬﺎﻧﻢ / ﮔﻔﺘﺎ آن ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺖ او را، ﮐﯽ ﻧﺎﻟﻪ ﯾﺎ ﻓﻐﺎن اﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻢ ﻓﺮاغ ﺗﺎ ﮐﯽ؟ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ / ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻔﺲ ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ ، ﮔﻔﺘﺎﺳﺨﻦ ﻫﻤﺎن اﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﺟﺘﯽ ﻫﺴﺖ ، ﮔﻔﺘﺎ ﺑﺨﻮاه از ﻣﺎ / ﮔﻔﺘﻢ ﻏﻤﻢ ﺑﯿﻔﺰا، ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ راﯾﮕﺎن اﺳﺖ ﮔﻔﺘﻢ ازم ﺑﭙﺬﯾﺮ،اﯾﻦ ﻧﯿﻢ ﺟﺎن ﮐﻪ دارم / ﮔﻔﺘﺎ ﻧﮕﺎه دارش،ﻏﻤﺨﺎﻧﻪ ی ﺗﻮ ﺟﺎن اﺳﺖ