.

.
مي دانم !
حوصله ي هيچ چيز را نداري
حتي حوصله ي خواندنِ اين كلمات را شايد
دلت گرفته؛ گلايه داري؛ خسته اي
هرروز كه مي گذرد بي معني تر مي شوند
آرزوهايت؛ روياهايت
دلت يك آغوشِ امن مي خواهد
دلت خواسته شدن مي خواهد
دلت مي خواهد محضِ رضايِ خدا
يك بار هم سهمِ تو لبخند باشد
باور كن؛ همه ي اين ها را مي دانم
آنقدر مي دانم كه تمامش را گذرانده ام
و مي گذرانم حتي
مي داني ؟
گاهي خوب است چشمانت را ببندي
و داشته هايت را شمارش كني
خوبي هايت را
مهرباني هايت را
خوب است بشماري
چند چشم شوقِ ديدارت را دارند
چند گوش به انتظارِ صدايت
پشتِ بوقِ ممتدِ تلفن نشسته اند
بشمار چند نفر از ديدنت
در كوچه و خيابان لبخند مي زنند
بشمار وجودت آرامشِ ناآرمي هايِ
چند نااميد از روز و روزگار است
چشمانت را ببند و تصور كن
تمامِ روزهايي را كه در پيشِ رو داري
تمامِ آدم هايي كه هنوز ملاقات نكرده اي
و مطمئن باش
ميانِ همين روزها
يك نفر
يك جا
آنقدر تو را مي خواهد
كه يادت مي رود روزي جايي
كسي از سرِ نديدن و كم ديدن
تو را نخواست
كه بايد بداني كسي كه يك قلب را
كه تمام و كمال برايِ او مي تٓپد
نخواهد
تا عمر دارد قلبي اينچنيني برايِ لحظه هايش
نخواهد بود...
.