ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺁﺩﻡ,

ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺁﺩﻡ,
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ: ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﻢ ﺁﺩم
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺭﺍﺯﯼ ﺩﺍﺭم ﺍﻧﺪﮐﯽ ﭘﯿﺶ ﺗﺮﺁی
ﺁﺩﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻧﺠﯿﺐ ﺁﻣﺪ ﭘﯿش .
ﺯﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯾﺴت
ﻣﺤﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻏﻢ ﺁﻟﻮﺩ ﺧﺪﺍ..... ! ﺩﻟش ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮔﺮﯾﺴت
ﻗﻄﺮﻩ ﺍﯼ ﺍﺷﮏ ﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧد ﭼﮑﯿﺪ
ﻭ ﭼﻨﯿﻦ ﮔﻔﺖ ﺧﺪا:
ﯾﺎﺩ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ … ﮐﻪ ﺑﺲ ﺗﻨﻬﺎﯾم
ﺑﻐﺾ ﺁﺩﻡ ﺗﺮﮐﯿﺪ ، ..
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻟﺮﺯﯾد
ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﻔت:
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﮔﻠﻬﺎﯼ ﺑﻬﺸﺖ …
نه.... ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻋﺮﺵ ..ﻧﻪ ….ﻧه ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺖ ﺍﯼ هستی ﻣﻦ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺕ ﻫﺴﺘم
ﺁﺩﻡ ﮐﻮﻟﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﺍﺷت ...
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺷت ﺭﺍﻫﯽ ﻇﻠﻤﺖ ﭘﺮ ﺷﻮﺭ ﺯﻣﯿن
ﺯﯾﺮ ﻟﺒﻬﺎﯼ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﺷﻨﯿد ؛
ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﻢ ﺁﺩﻡ .... !
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ی ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣن ،
ﻧﻪ... ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﻋﺮﺵ…
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯه ﯼ ﮔﻠﻬﺎﯼ ﺑﻬﺸت ...
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯾﮏ ﺩﺍﻧﻪ ﮔﻨﺪﻡ ،
ﺗﻮ ﻓﻘط ﯾﺎﺩﻡ ﺑﺎﺵ !!
ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﻢ ﺁﺩﻡ….ﻧﺒﺮﯼ ﺍز ﯾﺎﺩم ...