آدما عزیزتریناشونو نمی‌ذارن توو ویترین، نمی‌چینن سرِ طاقچ

آدما عزیزتریناشونو نمی‌ذارن توو ویترین، نمی‌چینن سرِ طاقچه، پهن نمی‌کنن وسطِ سفره ی حرفای صد‌ من یه غاز کوچه بازاری...
باارزشا جاشون توو صندوقچه ی دله، توی پستوی حرفای نگفته ست، توی حالِ خوشِ قاطیِ ناخوشیای روزگاره، پنهون شده لابلای لبخندای بی دلیل وسط روزمرگیای زندگیه...
ببین من خیلی بی ربط و با ربط نوشتم اما ننوشته هام خیلی بیشتر از نوشته هامه...
چون تو فرق می‌کنی؛
من تورو بیشتر از این که داد بزنم سکوت کردم!