ایران شناس

محمدعلی اسلامی ندوشن؛ تمام عمر در اندیشه ایران

محمدعلی اسلامی ندوشن، ایران‌شناس نامدار و ادیب برجسته ایرانی، دور از وطن از دنیا رفت؛ شخصیتی که تمام عمر به ایران اندیشید و حاصل اندیشه خود را در آثار فراوانش گذاشت و رفت. او آثار فردوسی و سعدی و مولانا و حافظ و خیام را سخنگوی وجدان ایران و ملت ایران می‌دانست و خود نیز تمام عمر در راستای اعتلای زبان و ادبیات فارسی و فرهنگ ایرانی و مردم این سرزمین کوشید. ایران‌دوستیِ ندوشن اما بدون تعصب بود و با تمام دلبستگی‌اش، نقد اجتماع و فرهنگ و رویکردهای غلط را شفاف و بدون لکنت در آثارش منعکس می‌کرد. محمدعلی اسلامی ندوشن، پنجم اردیبهشت سال ۱۴۰۱ در کانادا از دنیا رفت.
محمدعلی اسلامی نُدوشَن (۳ شهریور ۱۳۰۳ – ۵ اردیبهشت ۱۴۰۱) شاعر، منتقد، نویسنده، مترجم، حقوقدان و پژوهشگر ایرانی بود. وی تحصیل کرده رشته حقوق بین‌الملل از فرانسه بود و پس از بازگشت به ایران، ابتدا به عنوان قاضی در دادگستری مشغول شد اما پس از مدتی به دعوت فضل‌الله رضا به دانشگاه تهران رفت.

ندوشن از سال ۱۳۴۸ تا دو سال پس از انقلاب بهمن ۵۷ در دانشگاه حقوق و دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، دروس حقوقی و ادبیات تطبیقی تدریس می‌کرد. وی فصلنامه هستی را پایه‌گذاری کرد و همزمان در شماری از مجلات ادبی ایران از جمله نگین، سخن و یغما مقاله می‌نوشت. محمد اسلامی ندوشن در سال‌های اخیر از جمله نویسندگان روزنامه اطلاعات و روزنامه اطلاعات بین‌المللی بود که به‌طور همزمان در لندن و لس‌آنجلس منتشر می‌شد. این روزنامه در دوره ریاست جمهوری حسن روحانی تعطیل شد.

ندوشن از جمله پرکارترین ادبا و محققان معاصر ایران بود و با علاوه بر تألیف کتاب به ترجمه آثار غیرایرانی به زبان فارسی از جمله آثاری دربارهٔ ادبیات و فرهنگ ایران پرداخته‌است. از وی بیش از ۷۰ اثر تألیف و ترجمه و صدها مقاله باقی مانده‌است.