فریدون مشیری

فریدون مشیری

 

 

 

ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق ،

 

 

که نامی خوش تر از اینت ندانم .

 

 

وگر – هر لحظه – رنگی تازه گیری ،

 

 

به غیر از « زهر شیرینت » نخوانم .

 

 

 

 

تو زهری ، زهر گرم سینه سوزی ،

 

 

تو شیرینی ، که شور هستی از تست .

 

 

شراب جام خورشیدی ، که جان را

 

 

نشاط از تو ، غم از تو ، مستی از تست .

 

 

 

 

به آسانی ، مرا از من ربودی

 

 

درون کوره ی غم آزمودی

 

 

دلت آخر به سرگردانیم سوخت

 

 

نگاهم را به زیبایی گشودی

 

 

 

 

 

بسی گفتند: « دل از عشق برگیر !

 

 

که : نیرنگ است  و افسون است و جادوست !»

 

 

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

 

 

که این زهر است ، اما ! ...نوشداروست !

 

 

 

 

چه غم دارم که این زهر تب آلود ،

 

 

تنم را در جدایی می گدازد

 

 

از آن شادم که در هنگامة درد ؛

 

 

غمی شیرین دلم را  می نوازد .

 

 

 

 

 

اگر مرگم به نامردی نگیرد ؛

 

 

مرا مهرِ تو در دل جاودانی است .

 

 

وگر عمرم به ناکامی سرآید ؛

 

 

ترا دارم که: مرگم زندگانی است .