سلامِ مرا برسانید

سلامِ مرا برسانید
به صخره هایی که از موج های عصبانی سیلی میخورند و در حسرت ساحل شدن
زار می زنند
به آنها بگویید
صدای ناله هایشان را دیروز
دری که بسته شد
زنی که رفت
و مردی که سینه اش را سوزانده بود
برایم گریه کردند

آری، با شما هستم ای تابوتهای زیبا
که همیشه باعثِ آرامشید
چه امروز که دفن می کنید
و چه فردا؛
که هیزم آتشِ انسانهای ماجراجو هستید
انسانهایی که دردِ صورتِ صخره ها را به سُخره گرفته و سوار بر موج، دهانه افسار را
به هر سمتی که ما آنجا نیستیم
می کشند...
سلامِ مرا به صخره ها برسانید...