ز درد شاه مظلومان اگر گویم زبان سوزد

ز درد شاه مظلومان اگر گویم زبان سوزد

اگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد

میان خیمه ها طفلان تمامی العطش گویان

هنوز از ناله ی ایشان دل افلاکیان سوزد

علم دار شه بطحا به خیل تشنگان سقا

چو دید از قحط اب انجا لب تشنگان سوزد

بیامد واله وحیران به پیش شاه مظلومان

که شاها ناله ی طفلان دلم را این زمان سوزد

بگفت ان شاه مظلومان،مکن زاری برادر جان

که از حرف او بی پایان دلم ای نوجوان سوزد

مرا پشت وپناهی تو علم دار سپاهی تو

به صورت همچو ماهی تو زهجران توجان سوزد سکینه

با دل پرغم دوان امد به سوی عم

اگر از ناله اش گویم نی لندر نیستان سوزد
عموجان تشنه ی ابم زسوز سینه بی تابم

چکد از دیده خونابم دل آتشفشان سوزد.