گوش کن،جاده صدا میزند از دور قدمهای تورا...

گوش کن،جاده صدا میزند از دور قدمهای تورا...
چشم تو زینت تاریکی نیست...
پلک هارا بتکان،کفش بپا کن و بیا...
وبیا تا جایی که پر خورشید به انگشت تو هشدار دهد...
و زمان روی کلوخی بنشیند با تو...
و مزامیر صبح اندام تورا،مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند...
پارسایی هست در آنجا که تورا خواهد گفت:«بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است»