زود قضاوت نکن!

زود قضاوت نکن!

یکی از آفاتی که قشر مذهبیِ ما به آن دچاراست آنکه با نظر به ظاهر افراد پی به باطن می برند!!! اگر چه در شریعت، ظاهر اهمیتی به سزا دارد، ولی باید دانست که ظاهر غیر دینی تنها یک!!! عیب است. چه بسیار افراد ظاهر الصلاح که عیب های سرشار دارند. جالب آنکه، این کباده کشان دین و معرفت، عیب های باطن خویش نمی بینند و هماره در پی یافتن عیوب دیگرانند: تهمت را، غیبت را، دروغ را و ... که در آیینه ی روایات تجسم واقعیشان به ما نمایانده شده است! نادیده می گیرند و همسلکان خویش را که به این خبایث آلوده اند صرف آنکه پیشانی هاشان پینه بسته است، یا رویشان را گرفته اند تقدیس می کنند و وای بر زمانی که جوانی ظاهرش با ایشان همخوانی نداشته باشد، او را خارج شده از دین می دانند و قتلش واجب! و هم اینان بودند که علی را دست بستند و خانه نشینش نمودند و حسین را به قتلگاه کشاندند.
باید از این آفت خویش برهانیم! بنا به توصیه ی امیر کلام در نهج البلاغه به مالک، انسان مومن محبتش همیشه ظاهر است، همه را دوست دارد، آنکه مومن است را برای ایمانش و آنکه هم کیش او نیست را به خاطر مخلوق بودنش! او تنها خدا را می بیند! اگر حتی فردی را می کشد، بدان دلیل است که دوستش دارد!!! آری! کسب تقوی، که لازمه ی پذیرش دیگر اعمال است - انما یتقبل الله من المتقین- ممارستی به گستره ی عمر می طلبد.
باید خویش را عادت دهیم تا برای رفتارهایی که می بینیم توجیه بیابیم، شاید بدین ترتیب از خوره ی قضاوت عجولانه که دین را نابود می کند برهیم. شاید اگر جوانی ظاهری نامناسب دارد، نمی داند، پس مرد باش و بفهمانش، یا شاید محبتی که در خانه اش دریغ کرده اند مطالبه می کند، پس فتوت نشان بده و بچشانش.