روی جلدهای هفته نامه The Week فوق العاده اند!

روی جلدهای هفته نامه The Week فوق العاده اند!
علاوه بر زیبایی و جذابیت ظاهری، مفاهیم عمیق و جالبی هم پشت آنهاست. نکات زیر درباره طرح روی جلدِ شماره این هفته ی دِ ویک به نظرم رسیده:

- در رقصِ اوباما و روحانی، اوباما در نقش مرد و روحانی در نقش زن رقاص است
- مرد (اوباما) دست بالاتر و قدرت برتر را در رقص (مذاکرات) دارد
- بینندگانِ رقص (ناظران مذاکرات) به جلوه گری ها و عشوه ریزی های زن (روحانی) زل زده اند. این خانمِ رقاص اس که با خرج حیا و نجابت خود، توجه همه را جلب کرده (جلب توجه جهان به افول استکبار ستیزی و انقلابی گری ایران)
- پرستیژ و ابهت مرد (اوباما) با شرکت در این رقص (مذاکرات) دچار خدشه نمی شود (آمریکا در مذاکرات بر سر حقوق بدیهی ایران مذاکره می کند، قرار نیست ذره ای لطمه به حقوق آمریکا و قدرتش وارد شود)
- اوباما کتی به رنگ مورد علاقه روحانی پوشیده تا ظاهر خودش را همراه با او جلوه دهد
- نرمش قهرمانانه را به وضوح در تن و بدن روحانی ملاحظه می کنید
- چشم روحانی به دهان اوباماست؛ دهان باز، میمیک صورت طماع و زبان نیمه بیرون آمده روحانی نشان می دهد که طمع کرده گل (امتیاز رفع تحریم ها) را از اوباما بگیرد و یا منتظر است اوباما حرکت بعدی رقص (دیپلماتیک) را برای او مشخص کند
- چشم اوباما به بینندگان خارج صحنه (اسرائیل و کنگره) است. وی می خواهد بینندگان قدرتمند و موثر را هم از این رقص راضی نگه دارد اما روحانی تنها در صدد بالا بردن کیفیت هم آغوشی خود با اوباماست
- موجودیت و تعادل روحانی به اراده آمریکا گره خورده. اگر اوباما در میانه رقص روحانی را رها کند، وی به طرز فجیعی به زمین خواهد خورد.