رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_16
فصل هفتم: یک درخواست غیرمنتظره
An Unexpected Request
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صدای موسیقی آرامی از میان باغ سلطنتی می‌گذشت.
چراغ‌های طلایی میان شاخه‌های درختان روشن بودند و مهمان‌ها در گروه‌های کوچک مشغول صحبت بودند. بنگ‌چان کنار فواره ایستاده بود و به انعکاس نور ماه روی آب نگاه می‌کرد.
— آقای بنگ‌چان؟
صدای آشنایی باعث شد سرش را برگرداند.
سونگمین بود.
لباس رسمی سفیدش با نقش‌های طلایی ظریف، زیر نور چراغ‌ها جلوه‌ی خاصی داشت. موهای روشنش مرتب بودند، اما نگاهش کمی مردد به نظر می‌رسید.
چان لبخند زد.
— شاهزاده‌ی دردسرساز، این بار چه اتفاقی افتاده؟
سونگمین ابرو بالا انداخت.
— هنوز هم من رو دردسرساز صدا می‌کنید؟
— خب، تا این لحظه که شواهد زیادی علیه شما وجود داره.
سونگمین خنده‌ی کوتاهی کرد.
بعد نگاهی به اطراف انداخت.
— می‌تونیم کمی قدم بزنیم؟ می‌خوام چیزی بهتون بگم.
چان با اشاره‌ای مؤدبانه راه افتاد.
مسیر باریکی از باغ به سمت گلخانه‌ی سلطنتی می‌رفت. گل‌های سفید در دو طرف راه کاشته شده بودند و بوی ملایم آن‌ها در هوا پیچیده بود.
سونگمین چند لحظه سکوت کرد.
— می‌دونید... هفته‌ی آینده قراره یک مراسم رقص کوچیک توی قصر برگزار بشه.
چان به او نگاه کرد.
— مراسم رقص؟
— بله. البته نه به بزرگی جشن امشب. بیشتر برای خانواده‌ی سلطنتی و چند مهمان نزدیک.
— و من حدس می‌زنم این موضوع به درخواست شما مربوطه.
سونگمین لبخند محوی زد.
— درست حدس زدید.
لحظه‌ای مکث کرد و سپس گفت:
— می‌خواستم ازتون بخوام شریک رقص من باشید.
چان ایستاد.
— من؟
— بله، شما.
— شاهزاده‌ی سلطنتی می‌خواد با یک مرد معمولی رقص کنه؟
سونگمین نگاهش را بالا آورد.
— من ازتون نخواستم با یک مرد معمولی برقصید.
چان کمی گیج شد.
سونگمین ادامه داد:
— ازتون خواستم با من برقصید.
برای چند ثانیه، سکوت میانشان نشست.
چان نگاهش را از چشم‌های سونگمین گرفت و به گل‌های کنار مسیر دوخت.
— من رقص سلطنتی بلد نیستم.
— من هم می‌تونم بهتون یاد بدم.
— احتمالاً پای شما رو لگد می‌کنم.
— احتمالاً.
— این‌قدر مطمئن جواب می‌دید؟
سونگمین خندید.
— چون اگر این اتفاق بیفته، بهتون اجازه می‌دم دوباره امتحان کنید.
چان سرش را تکان داد.
— شما واقعاً دردسرسازید.
— پس قبول می‌کنید؟
چان چند لحظه به او نگاه کرد.
درخواست عجیبی بود. او از مراسم‌های سلطنتی، لباس‌های رسمی و قوانین بی‌پایانشان خوشش نمی‌آمد.
اما این بار...
— قبول می‌کنم.
لبخند سونگمین به‌قدری سریع ظاهر شد که چان نتوانست متوجه نشود.
— واقعاً؟
— قبل از اینکه نظرم عوض بشه.
سونگمین با خوشحالی سر تکان داد.
— فردا عصر، تالار کوچیک قصر. منتظرتون هستم.
چان لبخند زد.
— امیدوارم فردا از تصمیم امشب پشیمون نشید.
— من معمولاً از تصمیم‌های خودم پشیمون نمی‌شم.
چان زیر لب گفت:
— این رو باید دید.
آن سوی باغ، هیونجین کنار میز شیرینی‌ها ایستاده بود.
فلیکس با یک بشقاب کوچک شیرینی به سمتش آمد.
— شما هنوز اینجایید؟
هیونجین به او نگاه کرد.
— این سؤال رو باید من از شما بپرسم. فکر می‌کردم شاهزاده رو پیدا کردید و برگشتید.
فلیکس شیرینی‌ای برداشت.
— سونگمین با بنگ‌چان صحبت می‌کنه. نمی‌خواستم مزاحمشون بشم.
— پس شما هم مثل من از مزاحمت خوشتون نمیاد؟
فلیکس لبخند زد.
— بستگی داره مزاحم چه کسی باشه.
هیونجین برای لحظه‌ای مکث کرد.
— جواب جالبی بود.
فلیکس نگاهش را به سمت باغ برد.
— شما همیشه این‌قدر جدی هستید؟
— نه.
— پس چرا الان هستید؟
هیونجین لبخند کوچکی زد.
— شاید چون هنوز نتونستم بفهمم شما چه جور آدمی هستید.
فلیکس با شیطنت گفت:
— پس باید بیشتر تلاش کنید.
و پیش از آنکه هیونجین جوابی بدهد، از او فاصله گرفت.
هیونجین به شیرینی‌ای که در دست داشت نگاه کرد.
برای اولین بار در آن شب، لبخندش کمی عمیق‌تر شد.
در انتهای باغ، سونگمین و بنگ‌چان دوباره به جمع مهمان‌ها برگشتند.
ملکه بورام که از دور آن‌ها را دیده بود، با لبخند به همسرش نزدیک شد.
— فکر می‌کنم سونگمین امشب خوشحال‌تر از همیشه است.
امپراتور یون‌سو نگاه کوتاهی به پسرش انداخت.
— و فکر می‌کنم دلیلش را می‌دانم.
ملکه آرام خندید.
— امیدوارم آن مرد جوان، دل پسرمان را نشکند.
شاه با آرامش پاسخ داد:
— سونگمین خودش می‌داند چه کسی را انتخاب کند.
در همان لحظه، سونگمین به سمت مادرش آمد.
— مادر؟
— بله، عزیزم؟
— فردا عصر تالار کوچک قصر رو برای تمرین رقص آماده می‌کنید؟
ملکه بورام لبخندش را پنهان نکرد.
— با کمال میل.
سونگمین کمی سرخ شد.
— فقط برای تمرین.
ملکه دستش را روی دست پسرش گذاشت.
— البته. فقط برای تمرین.

پایان فصل هفتم

𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«بعضی دعوت‌ها، نه برای یک رقص؛ بلکه برای آغاز داستانی تازه‌اند.»