ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻡ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺁﻭﺭﯼ ﺍﯼ ﺗﻦ

ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻡ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺁﻭﺭﯼ ﺍﯼ ﺗﻦ
ﻓﺮﺍﺯ ﻭﺣﺸﺖ ﺩﺍﺭﯼ
ﻓﺮﻭﺩ ﺧﻨﺠﺮﯼ ﺍﯼ ﺗﻦ
ﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩﮔﯽ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﻪ ﺗﻦ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﺗﺎ ﮐﯽ؟
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺸﯿﺪﻩ ﺩﻟﺴﻨﮕﯽ
ﺷﮑﺴﺘﻨﻬﺎﯼ ﭘﯽ ﺩﺭ ﭘﯽ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺶ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺧﻔﺘﻦ
ﺧﻮﺷﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﮓ ﺷﺐ ﻣﺮﺩﻥ
ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺐ ﮔﻔﺘﻦ
ﭼﺮﺍ ﺗﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺳﻮﺩﻥ
ﭼﺮﺍ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﺁﺯﺍﺩﯼ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻗﻔﺲ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﻔﺲ ﺑﺸﮑﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺰﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻭ ﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺷﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻍ ﺧﺸﮏ ﺑﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺶ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺧﻔﺘﻦ
ﺧﻮﺷﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﮓ ﺷﺐ ﻣﺮﺩﻥ
ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺐ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﺭ ﺁﻭﺍﺭ ﺷﺐ ﻭ ﺩﺷﻨﻪ
ﭼﮑﺪ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺧﻮﻧﺂﺏ
ﮐﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ
ﭼﻪ ﻣﺎﺭﯼ ﺧﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺷﺎ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﺗﻦ ﺭﺳﺘﻦ ﭘﯽ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺨﺸﺶ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﮏ ﺳﺮ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﮏ ﺟﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺶ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺧﻔﺘﻦ
ﺧﻮﺷﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﮓ ﺷﺐ ﻣﺮﺩﻥ
ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺐ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﮔﺮ ﭘﯿﺮﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻧﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻧﺎﯼ ﺩﻟﭙﯿﺮﻡ
ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﯿﻞ ﺟﺎﻥ ﺑﺮ ﮐﻒ ﮐﻪ ﻣﯿﻤﯿﺮﻧﺪ، ﻣﯿﻤﯿﺮﻡ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺸﻢ ﻣﻦ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺩﺷﻤﻦ ﺷﺎﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺘﺢ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﻥ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﻢ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﯼ ﻓﺮﯾﺎﺩ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺶ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺧﻔﺘﻦ
ﺧﻮﺷﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﮓ ﺷﺐ ﻣﺮﺩﻥ
ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺐ ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﻧﻪ ﻣﯿﻞ ﺳﺨﻦ ﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺁﻭﺍﺭ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﺭﻭ ﺳﻮﯼ ﭼﻪ ﺑﮕﺮﯾﺰﯾﻢ