آهی ﺑﺮ ﺑﻮﺩ

آهی ﺑﺮ ﺑﻮﺩ
ﺁﻫﯽ ﺑﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭﯾﺎﺏ ﺍﯼ ﺧﺎﻟﻖ ﺑﯽ ﻭﺟﻮﺩ ...
ﺷﻬﺮ ، ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻐﺰ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﺒﻮﻁ
ﻟﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺟﺮﺍﺡ
ﻣﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﯿﮑﻨﻢ ، ﺁﻩ
ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﺯﻧﺠﯿﺮ
ﻭ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺍﺳﯿﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﭘﻮﺳﯿﺪﻩ
ﺗﻦ ﻫﺎ ، ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﺧﺰﯾﺪﻩ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ ﮔﺬﺭ ،
ﻋﻘﯿﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺮ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﺑﺎﺩ ﻭﻟﮕﺮﺩ ﻭ ﻫﺎﺭ
ﮐﻪ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ ، ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﮐﻮﭼﻪ ﺍﯼ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ
ﺩﺧﻤﻪ ﺍﯼ ﺧﺎﻣﻮﺵ ، ﻣﻦ ﺭﺍ
ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ
ﻭ ﺍﺑﻠﯿﺴﯽ ﻣﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻡ
ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻦِ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﻨﺎﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺒﻮﺩﺕ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﻧﻬﻢ
ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺧﻔﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﻧﯿﭽﻪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ
ﻫﻤﺎﻧﺎ
ﻣﻦ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ؟
ﯾﺎ ﺗﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻦ؟
ﺍﯼ ﺧﺎﻟﻖ ﺑﯽ ﻭﺟﻮﺩ
مهران محمدی