من یقین دارم كه برگ ،

من یقین دارم كه برگ ،

كاین چنین خود را رها كردست در آغوش باد ،

فارغ است از یاد مرگ !

آدمی هم مثل برگ ، می تواند زیست بی تشویش مرگ ،

گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را ، ... ... ... ... می تواند یافت لطف : «هر چه باداباد را »

مشیری