این خانم تا کی باید صبر کند؟

این خانم تا کی باید صبر کند؟

تا کی باید بنشیند تا یک شاهزاده سوار بر اسب سفید بیاید و او را به بهشت آرزوها ببرد؟

عمر مفید او از زمان بلوغ شروع می شود، 18 سالگی را در نظر بگیرید، تا 35 سالگی، بهترین دوران جنسی است و بوستان طراوت و خوشی زندگی.

هورمون ها ترشح می شود، انسان میل به آغوش و عشقبازی دارد، مثل یک اشتهای کامل، بدن می خواهد و نیاز دارد، این طبیعیست،

اما این خانم می ماند تا 22 سالگی، 25، و همچنان منتظر تا خواستگاری بیاید، اما اینروزها زیاد خبری نیست، وضعیت اقتصادی هم خوب نیست، اعتماد و اخلاق و شناخت هم کم است،

عمر دارد می گذرد، می ماند تا 27، تا 30، خب تقریبن دیگر داری به میانسالی می رسی!

تو مانده ای و یک حس تعریف نشده،

تو مانده ای و ...

تو مانده ای و تنی در حسرت انتخاب و اختیار

تو مانده ای و عقده هایی که تا مرز جنون ترا برده است و دیواری که محرم درد دل های توست

گیریم که بعد از 30 سالگی هم کسی به خواستگاریت آمد، اما دیگر چه از تو مانده؟

دیگر چند سال زندگی مفید جنسی داری؟

این تن محبوس دیگر چه حس و حالی دارد؟

نکند سرد مزاج شده باشی و فردا شوهرت بگوید اینرا نمی خواهم؟!

نکند این همه سال منتظر ماندی و در آخر مجبور به ازدواج با کسی شدی که هیچکدام از ایده آل های ترا ندارد؟

اگر شوهرت بچه بخواهد، از سال دیگر باید بزایی و تا بچه را شیر بدهی و راه بیفتد، شده ای 35 ساله، چشم بر هم بزنی 40 را رد کرده ای و این بود زندگی و جوانیت ...

انگار که تو تن نداری، تن تو را دزدیده اند، خانواده و جامعه و قانون

مانند عروسک های خیمه شب بازی هر دوره در دستان یک گرداننده ...از زندانی به زندان دیگر، از نگهبانی به نگهبان دیگر، پدر و برادر و شوهر و جامعه...

آخر تو ناموس مردمی، بازیچه مالکیت و تعصب و خودخواهی،

بازیچه برچسب ها و واژه ها

زن ایرانی باید به اجبار بماند، از احساسش بزند، خودش را سانسور کند، خود را به نام های بی ربطی مثل پاکی و عفاف و نجابت، خفه کند و هی انتظار و انتظار ....برای مردی که پرده بکارت ندارد و انسانی مانند اوست.

آیا این بردگی نیست؟

این منتظر شوهر ماندن ها و کالا دانستن زن یک توهین بزرگ و رنج ادامه دار است.

چرا زن باید بنشیند تا یک مردی بیاید و مثل یک کنسرو او را بخرد؟

تکلیف این همه سرکوب ازادی و محرومیت چیست؟

چه کسی پاسخگوست؟