رمضان وسکوت ..

رمضان وسکوت ..
پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم در معراج از خداوند قادر مُتعال سؤال نمود: ای پروردگار من؛ اوّل عبادات کدام است؟

خداوند عزّ و جلّ فرمود: روزه داشتـن و سُکوت کـردن !

ای احمد(ص)، آیا می‌دانی روزه چه چیز به جای میگذارد؟ پیامبر(ص) عرض کرد: نه، ای پروردگار من!

خداوند عزّ و جلّ فرمود: آنچه روزه به جای می‌گذارد کم خوردن و کم گفتن و عبـادت می باشد. و دوّم سکوت است و سکوت از خود حکمت به جای می‌گذارد و حکمت معرفت به جای می‌گذارد و معرفت نیز یقین به جای می‌گذارد و هنگامی که بنده من به مقام یقین رسید، دیگر باکی ندارد که چطور روزگارش را بگذراند. یا در عُسر و شدّت باشد و یا در یُسر و آسانی. و این است مقام کسانی که به رضای من واصل گشته اند. و کسی که به رضای من عمل کند، من سه صفت را همیشه مُلازم با وی میگردانم. اوّل شُکر و سپاسی را به او می‌فهمانم که مخلوط با جهل و نادانی نمی باشد. و بعد یاد و توجهی را که مخلوط با نسیان و فراموشی نمی گردد. و سپس محبّت و مودّتی را به او میدهم که بر محبّت من، محبّت مخلوقات را اختیار نمی کند. پس چون مرا دوست داشت، من هم او را دوست میدارم و دوستی او را در دل خلائق خود می نهم و چشم دل او را به مقام عظمت و جلال خودم می گشایم و علم خاصّان از خلائقم را از وی پنهان نمی دارم و در این حال با وی در سرّ و نهان، در ظلمت شب و درخشانی روز از باطن سخن میگویم و باب مناجاتم را بر روی وی می‌گشایم و کلام خودم و فرشتگانم را به او می شنوایانم و سپس بر می گشایم حجاب ها و پرده هائی که فی ما بین من و او بوده است و او را به نعمت گفتارم متنعّم و به لذّت نظر به سوی من متلذّذ می نمایم."