خدا زن را ریحانه خلق کرد و مرد را عماد.

خدا زن را ریحانه خلق کرد و مرد را عماد.
زن را گلی برای مردومرد را ساقه ای برای زن آفرید.
زن به مرد جلال بخشید ومردبه زن راست قامتی و هردو مایه آرامش هم شدند.
زن رنگ شد وعطر شد تا مردخواستنی ترودیدنی شودومرد خارشد وریشه تا زن ازگزند باد درامان باشد.
زن جلوه ی احساس شد ومرد نماد اقتدار
زن درکلاس صبرونازوانتظار شاگرداول شد و مرد درکلاس نیاز و تمنا و تلاش برای وصال.
زن آموخت که چگونه دل برباید ومردآموخت که چگونه دل بدست آورد.
بشرموجود شریفی بود ورشد وتربیت این شرافت به زن سپرده شد و صیانت و حمایت از آن به مرد.
انسان معصوم بود، عصمت در درون زن رشد یافت و مرد نگهبان خدا برای حفظ این معصومیت گماشته شد.
آدمی آموخت که نیم خود را با مهرومحبت می تواند به نیم دیگرپیوند بزند.
اما مرد عصیانگر بود و سرکش.
نگاه به هرسوداشت و میل به کشف و ادراک، پس حجاب چشم بر او واجب شد تا نگاهش فقط به سوی محبوب خود باشد.زن نیز چون لطیف بود و زیبا میل به خودآرایی و نمایانگری داشت.پس حجاب تن بر او واجب شد تا گرفتار تبرج نشود.
این شد که اول بار خدواند حجاب چشم را به سوی مرد نازل کرد و سپس حجاب تن را برای زن آفرید