ﺁﻣﺪﻥ ﺗﺎ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩ

ﺁﻣﺪﻥ ﺗﺎ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺮﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﻫﺎﯼ ﻭﻟﯿﻌﺼﺮ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺷﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻥ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺒﺎﻓﻢ
ﺑﻪ ﺩﯾﺪﺍﺭﺕ ﺑﯿﺎﯾﻢ
ﻭ ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﯿﺐ ﺑﺎﺭﺍﻧﯿﺖ ﺟﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﯾﮏ ﺷﺐ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ ﮐﺎﻓﻪ ﻧﺎﺩﺭﯼ
ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻗﻬﻮﻩ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ ﻣﺮﺩ ﺭﻫﮕﺬﺭ
ﺗﻮ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﯾﮏ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﭘﺮ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﯼ ...
ﺳﺤﺮ ﻓﺎﺋﺰﯼ