مادر تنها یک واژه نیست، مادر تنها یک وظیفه نیست، مادر صرف

مادر تنها یک واژه نیست، مادر تنها یک وظیفه نیست، مادر صرفا یک اسم نیست که ولده خود را با آن صدا بزنیم، مادر سایه است. مادر سایه است که خانه را روشن می کند. مادر برایت دکتر، آشپز و معلم می شود. مادر گاهی برایت قطاری به دوردست ها می شود. مادر که خود به واژه نجیب معنا می دهد گاه برایت اسب می شود تا بتوانی لذت سواری کردن هم بچشی. مادر برایت با کمترین ها بهترین ها را می سازد. گاه مادر دختر تو می شود تا تو بتوانی حس مردانگی و بزرگی کنی. گاه مادر دختر تو می شود تا تو هم بتوانی حس مادر شدن را درک کنی. مادر برای تو شهربازی می شود. مادر برایت هرآنچه که بخواهی می شود تا تو نتوانی برای کسی "کمبود" را معنی کنی. مادر با تو تب می کند با تو می خندد با تو و با تو و با توست تا آنجایی با توست که "نا توانی" دست از جنگ با مادر بر می دارد و به تقدس مادر سجده می کند. مادر عزیزم. من تو را خیلی اذیت کرده ام. درست است بلی حق با توست. تا جایی این اذیت ها و رنج دادن ها در دست خودم نبوده و ناخواسته بوده است اما حال در این چند سال چطور؟ جوانم؟ خام هستم؟ بی تجربه هستم؟ خیر! این ها همه بهانه ای برای توجیه این کارها است که باید در هر دو عالم پاسخ گو باشم و تمام ترسم از آن است که بازهم مثل همیشه بدون هیچ چشم داشتی مادری کنی و مرا ببخشی و من بیشتر در باتلاق خجالت زدگیم فرو روم. می گویند در قیامت حتی مادر فرزندش را نمی شناسد! اما با جرات می گویم که این بزرگترین اغراق بشریت است!