میدان-خیابان-دیپلماسی به مثابه عقلی سرد و قلبی گرم

*«میدان-خیابان-دیپلماسی»؛
به‌مثابه تنی واحد با عقلی سرد و قلبی گرم*

«میدان-خیابان-دیپلماسی» عبارت و پیکری واحد است و اعضای این تن می‌شوند سازنده‌ی وطن و مصداق جمله‌ی راهبردی حکیمانه‌ی شهید ابومهدی المهندس یعنی «لزوم داشتن عقل سرد و قلب گرم به وقت بحران» که وصف الحال و مبیّن اوضاع امروز ماست؛
خیابان، نقش قلبی گرم را ایفا می‌کند که می‌جوشد، می‌خروشد و دل‌گرم‌کننده‌ی سربازان وطن در میدان نبرد و میدان دیپلماسی است،
دیپلماسی، نقش عقلی سرد را بر عهده دارد که بی‌احساس به نظر می‌رسد ولی از توجّه به خیابان غافل نیست و خود را با نیازها و فرامین میدان تنظیم می‌کند
و میدان و فرماندهان میدان، نمایندگی‌کننده‌ی کامل و نماد جامع «من»، «ایران» و «وطن» است که هم خیابان را در دل خود دارد و متقابلاً در دل خیابان نیز هست و ایضاً فهم دیپلماتیک دارد و دیپلماسی را هم به وجهی از میدان بدل کرده.

در دوران «جنگ و پساجنگ» ترکیبی،
خیابان، نماد مردم است،
دستگاه دیپلماسی، نماد زبان نظام
و میدان، نماد اراده‌ی حاکمیّت-ملّت، سراپای نظام، کلّ تن حاکمیّت و جامعیّت وطن که عقل سرد و قلب گرم را درونش، به صورت هم‌افزا و کارآمد، کنار هم قرار داده است.

#جنگ_نرم‌افزاری #جنگ_شناختی #جنگ_رسانه‌ای #جنگ_روانی