رقصِ مرز و حصار»

رقصِ مرز و حصار»
میانِ دو خط، که نامش «جداست»سکوتِ میانِ شکافِ کلام، همان«فاصله» است،که تا با مرز، معنایِ تفاوت را بیابیم…سپس، در تلاطمِ راه، تکه‌ای ازخود می‌گردیمدر پیِ آن «کمالِ» پنهان، در پسِ پایان،تا که پختگی،خستگی را از تنِ هستی بگیرداماچه کسی

بریدازاین غوغایِ تک‌افتاده؟که در انتهایِ مسیر،آغوشی است«جامع»که تکه‌ای راازمامی‌گیردتامارا«یکی»کند؛که درنهایت، در حصارِنگاهی که همه را می‌شمارددر قانونِ بی‌رحمِ «محصی» و ترازِ بی‌دریغ،میفهمیم که تنهاخطوطی هستیم که ازفاصله آغازشدیم تاانتهاباهمیکی شویم