استادی از شاگردانش پرسید:

استادی از شاگردانش پرسید:
چرا ما وقتی عصبانی هستیم داد می‌زنیم؟
چرا مردم هنگامی که خشمگین هستند
صدایشان را بلند می‌کنند و سر هم داد می‌کشند؟
شاگردان فکری کردند و یکی از آن‌ها گفت:
چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می‌دهیم
استاد پرسید: این که آرامشمان را از دست می‌دهیم
درست است امّا چرا با وجودی که طرف مقابل
کنارمان قرار دارد داد می‌زنیم؟
آیا نمی‌توان با صدای ملایم صحبت کرد؟
چرا هنگامی که خشمگین هستیم داد می‌زنیم؟
شاگردان هر کدام جواب‌هایی دادند
امّا پاسخ‌های هیچکدام استاد را راضی نکرد.
سرانجام او چنین توضیح داد:
هنگامی که دو نفر از دست یکدیگر عصبانی هستند،
قلب‌هایشان از یکدیگر فاصله می‌گیرد.
آن‌ها برای این که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند.
هر چه میزان عصبانیت و خشم بیشتر باشد،
این فاصله بیشتر است و آن‌ها باید صدایشان را بلندتر کنند.
سپس استاد پرسید:
هنگامی که دو نفر عاشق همدیگر باشند چه اتفاقی می‌افتد؟
آن‌ها سر هم داد نمی‌زنند بلکه خیلی به آرامی با هم صحبت می‌کنند.
چرا؟چون قلب‌هایشان خیلی به هم نزدیک است.
فاصله قلب‌هاشان بسیار کم است.
استاد ادامه داد:هنگامی که عشقشان به یکدیگر بیشتر شد،
چه اتفاقی می‌افتد؟ آن‌ها حتی حرف معمولی هم با هم نمی‌زنند
و فقط در گوش هم نجوا می‌کنند و عشقشان
باز هم به یکدیگر بیشتر می‌شود.
سرانجام، حتی از نجوا کردن هم بی‌نیاز می‌شوند
و فقط به یکدیگر نگاه می‌کنند. این هنگامی است که
دیگر هیچ فاصله‌ای بین قلب‌های آن‌ها باقی نمانده باش
این همان عشق خدا به انسان و انسان به خداست است
که خدا حرف نمی زند اما همیشه صدایش را در همه وجودت
می توانی حس کنی اینجا بین انسان و خدا هیچ
فاصله ای نیست می توانی در اوج همه شلوغی ها
بدون اینکه لب به سخن باز کنی با او حرف بزنی.