در حالی که بقیه هم صدا سرود دهکده را با هم تکرار می کردند

در حالی که بقیه هم صدا سرود دهکده را با هم تکرار می کردند:(( معمولی ها نجات پیدا می کنن))
ترس مهی مسری در وجود تمامی اهالی دهکده رخنه کرده بود. در کوچه ای تاریک، قصاب و آهنگر برای یافتن سرنخ که برای نجات پسران شان، بین خود کتاب داستان رد و بدل می کردند‌. زیر برج ساعت کج و یک وری، دو دختر اسم آدم بد های داستان ها را فهرست کرده بودند تا شاید به طرح و یا الگویی دست یابند. گروهی از پسرها بدن هایشان را به هم غل و زنجیر کرده بودند، چند دختر هم روی پشت بام مدرسه پنهان شده بودند و بچه ای که ماسک روی صورت داشت، بیرون پرید تا مادرش را بترساند و پشت بند آن مادرش ضربه ای محکم به پشتش زد. حتی جادوگر بی خانمان هم از خودش عکس العمل نشان داد، جلو آتش کوچکی ایستاد و خس خس کنان گفت:(( تمام کتاب داستان ها را آتش بزنید همش رو بسوزونید!)) اما هیچ کس به حرفش گوش نداد و هیچ کتابی سوزانده نشد.
آگاتا با دهانی باز و در کمال ناباوری به همه این اتفاقات نگاه کرد.(( چطوری تمامی اهالی دهکده قصه های پریان را باور می‌کنن؟))
_ چون حقیقت دارن.
آگاتا از حرکت ایستاد.(( واقعاً نمی تونی باور داشته باشی که این افسانه حقیقت داشته باشه.))
سوفی گفت:(( البته که باور دارم.))
_ این که مدیر مدرسه دوتا بچه رو می دزده، اونا رو به مدرسه ای می بره که یکیشون کار های نیک و پسندیده یاد می گیره و اون یکی کار های بد و شنیع، و هر دو تاشون موقع فارغ التحصیل شدن وارد قصه های پریان می شن؟))
_ یه چیزی تو همین مایه ها.
_ اگه یه اجاق این اطراف دیدی بهم بگو.
_ چرا؟
_ می خوام سرمو توش فرو کنم. میشه خواهش کنم بهم بگی تو این مدرسه دقیقا چی تدریس می شه؟
سوفی گفت:(( خب، تو مدرسه خوب ها، به پسرها و دخترهایی مثل من یاد می دن که چطوری تبدیل به قهرمان و شاهدخت بشن، چطوری کشور های پادشاهی رو با عدالت اداره کنن و داستان هایی با فرجامی خوش داشته باشن. در مدرسه ی بدها، به آدم ها یاد می دن که چه جوری تبدیل به جادوگر های شرور یا غول های گوژپشت بشن، چه جوری کسی رو نفرین کنین یا اون ها رو با وردهای شیطانی طلسم کنین.))