بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
اول)آن که علم خدا (العیاذ بالله) مسبوق به جهل نیست، که چیزی را نداند، سپس کاری کند تا بداند.
دوم) آن که علم و دانستن مانعی برای تحقق آن نیست. اگر به معانی علم،عالم و معلوم دقت شود، بیشترِ این سؤالات مرتفع می‌گردد. علم، آگاهی است،عالم دارنده‌ علم و آگاهی است و معلوم، تحقق علم و آگاهی در عالَمِ واقع است.
انسان نیز ابتدا نمی‌داند،بعد آگاه وعالم میشود و سپس حرکت میکند تا علم خود را درعالَمِ واقع بیرون محقق و متجلی نماید. و البته جهل به خدا راه ندارد و او منزه -سبحان از نقص و نیستی میباشد،لذا علمش مسبوق به جهل نیست و تجلی یافته و درعالم واقع محقق میگردد.
علم خدا محدود به وجود ملائک، یا آسمان‌ها و زمین نیست که بگوییم تجلی و تحققش همین کائنات هستند. هم چنین فقط محدود و مختص به نتیجه کارنیست که بگوییم می‌داند چه کسی به بهشت می‌رود یا به جهنم.
بلکه علم دارد که انسان را چگونه آفریده است؟ علم دارد که به او عقل، اراده و اختیار هم داده است. علم دارد که انبیا و هادیان درونی و بیرونی نیز برایش فرستاده است، علم دارد که امکانات استفاده بهینه از نعمات را هم داده است ... و نیز علم دارد که او از عقل، فطرت، نبی، کتاب، هادی، اختیار، اراده، امکانات و نعمات خود چگونه استفاده خواهد کرد. و این علم باید در عالم بیرون نیز محقق - معلوم گردد.( پایان)