هرچند ندارمت

هرچند ندارمت
اما همه داشته هایمی
هرچند محال ترینی
اما احوالم با تو
بربلندای قلل رفیع خوشی،شادی ماوا میگیرد
تو ‌ای خوب من
نوایت،کلامت،نامت
طلوع جانی ست در من
انگاه که با هزاران ناامیدی
به شانه های ستبر و خیالی تو پناه میبرم
می رویم ،می جوشم و‌ از نو سبز میشوم
بمان
در باور،خیال
و دنیای مملو با تو بودن ذهنم
بمان
ای همه ارزوها ‌را آرزوووو..