ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺁﻣﺴﺘﺮﺩﺍﻡ ،ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﻫﻠﻨﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺴﺮ ١١ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺁﻣﺴﺘﺮﺩﺍﻡ ،ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﻫﻠﻨﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺴﺮ ١١ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺵ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻳﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﭘﺨﺶ
ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ،ﻛﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ . ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ،ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺜﻞ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺨﺶ ﻛﺮﺩﻥ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﻳﺪﻥ ﻧﻤﻮﺩ ،ﺷﺪﺕ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮﺵ ﮔﻔﺖ : ﺑﻴﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻧﺪﻫﻴﻢ ; ﺷﺪﺕ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ . ﭘﺴﺮﺵ ﮔﻔﺖ : ﻭﻟﻰ ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻰ ﺭﻭﻧﺪ ! ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﻭﮔﻔﺖ : ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ
ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ ،ﺧﻮﺩﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺨﺶ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩ .
ﭘﺪﺭﺵ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﭘﺨﺶ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ . ﺟﻠﻮﻯ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺯﺩ ،ﺍﻣﺎ ﻛﺴﻰ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﻛﺮﺩ ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺩ ﺯﻧﮓ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ،ﻛﺴﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ..... ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﺩ .... ﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ،ﭘﻴﺮﺯﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰ ﺁﻣﺪ . ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ? ... ﻛﻮﺩﻙ
ﺑﺎﺭﻭﻳﻲ ﮔﺸﺎﺩﻩ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﺧﺎﻟﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻛﺘﺎﺑﻰ ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺰﺭﮒ ﻭﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺨﻦ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪ . ﺑﻴﺮﺯﻥ ﻛﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭﺍﺯ ﻛﻮﺩﻙ ﺗﺸﻜﺮ ﻛﺮﺩ ﻭﻛﻮﺩﻙ ﺭﻓﺖ . ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺧﻄﺒﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ،ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ : ﻛﺴﻰ ﺳﺆﺍﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ ? ﭘﻴﺮﺯﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺻﻒ ﺁﺧﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﮔﻔﺖ : ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻰ ﺁﻳﻢ ﻭﺟﻤﻌﻪ ﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻡ ،ﻣﺪﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺩ ﻭﻛﺴﻰ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ ،ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻭﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ،ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ، ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺧﻮﺩﻛﺸﻰ ﻛﻨﻢ . ﭘﺲ ﻃﻨﺎﺑﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﭘﻨﻜﻪ ﻯ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺎﻻﻳﻲ ﻣﻨﺰﻟﻢ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻛﺮﺩﻡ ،ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰ
ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺻﺪﺍﻯ ﺯﻧﮓ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ ،ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻓﺘﻢ
ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺍﻯ ﺧﻮﺵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭﺯﻳﺒﺎ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﺑﻮﺩ ; ﻛﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ . ﻭﻗﺘﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻟﺘﻨﮕﻴﻬﺎﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﺷﻚ ﺷﻮﻕ ﻣﺒﺪﻝ ﺷﺪ ،ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺭﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ،ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﻮﺩ ..... ﺣﺎﻻ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ .... ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﻀﺎﻯ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﺮﺷﺪﺍﺯ ﻃﻨﻴﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﻭﺗﻜﺒﻴﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻤﺎﺯﮔﺰﺍﺭﺍﻥ . ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﭼﺸﻤﻬﺎﻱ ﺍﺷﻚ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﻴﺸﺎﻧﻴﺶ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﺪ
بچه هابخونینخیلی خش هست
ﺍﺵ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻳﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﭘﺨﺶ
ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ،ﻛﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ . ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ،ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺜﻞ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺨﺶ ﻛﺮﺩﻥ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﻳﺪﻥ ﻧﻤﻮﺩ ،ﺷﺪﺕ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮﺵ ﮔﻔﺖ : ﺑﻴﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻧﺪﻫﻴﻢ ; ﺷﺪﺕ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ . ﭘﺴﺮﺵ ﮔﻔﺖ : ﻭﻟﻰ ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻰ ﺭﻭﻧﺪ ! ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﻭﮔﻔﺖ : ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ
ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ ،ﺧﻮﺩﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺨﺶ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩ .
ﭘﺪﺭﺵ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﭘﺨﺶ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ . ﺟﻠﻮﻯ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺯﺩ ،ﺍﻣﺎ ﻛﺴﻰ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﻛﺮﺩ ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺩ ﺯﻧﮓ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ،ﻛﺴﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ..... ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﺩ .... ﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ،ﭘﻴﺮﺯﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰ ﺁﻣﺪ . ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ? ... ﻛﻮﺩﻙ
ﺑﺎﺭﻭﻳﻲ ﮔﺸﺎﺩﻩ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﺧﺎﻟﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻛﺘﺎﺑﻰ ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺰﺭﮒ ﻭﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺨﻦ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪ . ﺑﻴﺮﺯﻥ ﻛﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭﺍﺯ ﻛﻮﺩﻙ ﺗﺸﻜﺮ ﻛﺮﺩ ﻭﻛﻮﺩﻙ ﺭﻓﺖ . ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺧﻄﺒﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ،ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ : ﻛﺴﻰ ﺳﺆﺍﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ ? ﭘﻴﺮﺯﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺻﻒ ﺁﺧﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﮔﻔﺖ : ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻰ ﺁﻳﻢ ﻭﺟﻤﻌﻪ ﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻡ ،ﻣﺪﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺩ ﻭﻛﺴﻰ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ ،ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻭﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ،ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ، ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺧﻮﺩﻛﺸﻰ ﻛﻨﻢ . ﭘﺲ ﻃﻨﺎﺑﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﭘﻨﻜﻪ ﻯ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺎﻻﻳﻲ ﻣﻨﺰﻟﻢ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻛﺮﺩﻡ ،ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰ
ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺻﺪﺍﻯ ﺯﻧﮓ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ ،ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻓﺘﻢ
ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺍﻯ ﺧﻮﺵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭﺯﻳﺒﺎ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﺑﻮﺩ ; ﻛﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ . ﻭﻗﺘﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻟﺘﻨﮕﻴﻬﺎﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﺷﻚ ﺷﻮﻕ ﻣﺒﺪﻝ ﺷﺪ ،ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺭﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ،ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﻮﺩ ..... ﺣﺎﻻ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ .... ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﻀﺎﻯ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﺮﺷﺪﺍﺯ ﻃﻨﻴﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﻭﺗﻜﺒﻴﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻤﺎﺯﮔﺰﺍﺭﺍﻥ . ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺠﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﭼﺸﻤﻬﺎﻱ ﺍﺷﻚ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﻴﺸﺎﻧﻴﺶ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﺪ
بچه هابخونینخیلی خش هست
- ۲.۱k
- ۲۰ بهمن ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط