نهج البلاغه حکمت ۲

*۱- أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ،*
۲- وَ رَضِيَ بِالذُّلِّ مَنْ كَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ،
۳- وَ هَانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَيْهَا لِسَانَهُ.

(موضوع: شناخت ضد ارزش ها)

امام علی علیه السلام می فرمایند:
*۱- آنكه جان را با طمع ورزى بپوشاند خود را پست كرده،*
۲- و آنكه راز سختى هاى خود را آشكار سازد خود را خوار كرده،
۳- و آنكه زبان را بر خود حاكم كند خود را بى ارزش كرده است.

شرح قسمت اول:
واژه *طمع* به معناى زیاده خواهی، و بيش از حق خود طالب بودن،
و نگاه و توجه به داشته های ديگران است.

طمع دو گونه است:
1- طمع های ناروا: طمع به مال و مقام و...
2- طمع های جایز: طمع به علم و مغفرت الهی و...
مثال:طلحه و زبیر که از یاران پیامبر(ص) و امام علی(ع) بودند،
بخاطر طمع به حکومت عراق، دشمن آنان شدند، با اینکه بسیار پولدار بودند و کاخ داشتند...پس👇
❌هر چیزی رو نباید
مثل 🪰 و 🕷️ و به هر قیمتی تجربه کرد و بدست اورد.

شرح قسمت دوم:
*نباید کسى سفره دلش را نزد اين و آن باز کند و مشکلات خود را فاش سازد*
✅هرگاه انسان نزد طبيب درد خود را بگويد و راه درمان بطلبد، يا پيش قاضی رفته، و از او احقاق حق بخواهد،يا نزد دوستش از گرفتارى خود براى گرفتن وام سخن بگويد،کار خلافى نکرده و بدنبال مشکل گشايى بوده،
❌اما طرح مشکلات نزد کسانى که هيچ گونه توانايى بر حل آن ندارند اثرى جز ذلت و سرافکندگى نخواهد داشت، و داشتن چنین روحیه ای، مانع رشد است.

شرح قسمت سوم:

منظور از امير شدن زبان آن است که از تحت کنترل عقل و فکر خارج شود🧠
و هرچه بر زبانش آمد بگويد👅
بديهى ست سخنانى که از فکر و عقل و تقوا سرچشمه نمیگيرد
در بسيارى از موارد خطرهايى ايجاد میکند که انسان قادر بر جبران آن نيست
و گاه اسباب رنجش افراد آبرومند
و سبب ايجاد اختلاف در ميان مردم و کينه و دشمنى نسبت به گوينده و ديگران مى شود...

🔷*توجه*(طمع، فاش کردن ناراحتى ها، و امير ساختن زبان) هرسه سبب ذلت و خوارى مى شوند و اين هماهنگى در اثر سبب شده است که امام(عليه السلام) هر سه را کنار هم قرار دهند..