در حسرت پاسپورت معتبر ..
در حسرت پاسپورت معتبر ..
جهانی‌شدنْ شهروندی را به نوعی کالا بدل کرده است، پول بدهید و هر کجا که می‌خواهید تابعیت بخرید.
در حسرت پاسپورت معتبر
اکونومیست| متیو والنسیا، ثروتمندان کشورهای مختلف دنیا تمایل هر چه بیشتری پیدا کرده‌اند تا در کنار افزایشِ تعداد خانه‌ها یا اتومبیل‌هایشان، کلکسیون تابعیت‌هایشان را نیز رنگارنگ‌تر کنند.
بالاخره ممکن است کشوری که در آن به دنیا آمده‌اند، دچار ناامنی‌های سیاسی یا فجایع زیست‌محیطی شود، پس بهتر است جایی برای مهاجرت داشته باشند. یا ممکن است به هر دلیلی تحت تعقیب قرار گیرند و تصمیم بگیرند فرار را بر قرار ترجیح دهند. کجا بهتر از وطنی دوم؟
جلال در یک شرکت مخابراتی مدیر اجرایی است، به زبان انگلیسی تسلط دارد و از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شده است. همسرش هم جراح است. وضع آن‌ها از هرلحاظ خوب است، همیشه عاشق مسافرت بوده‌اند و علاقۀ خاصی به دریاچۀ کومو در ایتالیا دارند.
اما شهروندیِ عراق معمولاً برای آن‌ها مشکل ویزا ایجاد کرده است. به‌همین‌خاطر جلال (که اسم مستعار اوست) و همسرش چند سال پیش درخواست دادند تا تبعۀ کشور دیگری شوند: آنتیگوا [جزیره‌ای در دریای کاراییب].
پس از ده‌ماه روال اداری و ارزیابی‌های لازم (بررسی سوابق و مواردی از این دست)، چندصدهزار دلار در املاک و یک صندوق توسعه در این جزیرۀ کارئیبی سرمایه‌گذاری کردند و درمقابل گذرنامه‌ای دریافت کردند که می‌توانند با آن بدون ویزا به ۱۳۰ کشور ازجمله اکثر کشورهای اروپایی سفر کنند. آن‌ها هروقت به کومو سفر می‌کنند برای مشاوری که به آن‌ها کمک کرد عراقی-آنتیگوانی شوند، به‌نشانۀ قدردانیِ دائمی‌شان، کارت پستال می‌فرستند.
فرانچسکو کورالو به دلایلی بسیار متفاوت در جزایر کارائیب یک امتیاز جلو افتاد. او که تاجری ایتالیایی است و در فهرست مهم‌ترین افرادِ تحت‌تعقیبِ اینترپل قرار دارد، از کشور دومینیکا برای خودش یک گذرنامۀ دیپلماتیک خرید و تلاش کرد با استناد به اینکه نمایندۀ دایمی این کشورِ جزیره‌ای در سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) است برای خود مصونیت دیپلماتیک بگیرد.
جهانی‌شدنْ شهروندی را به نوعی کالا بدل کرده است، پول بدهید و هر کجا که می‌خواهید تابعیت بخرید.
در حسرت پاسپورت معتبر
اکونومیست| متیو والنسیا، ثروتمندان کشورهای مختلف دنیا تمایل هر چه بیشتری پیدا کرده‌اند تا در کنار افزایشِ تعداد خانه‌ها یا اتومبیل‌هایشان، کلکسیون تابعیت‌هایشان را نیز رنگارنگ‌تر کنند.
بالاخره ممکن است کشوری که در آن به دنیا آمده‌اند، دچار ناامنی‌های سیاسی یا فجایع زیست‌محیطی شود، پس بهتر است جایی برای مهاجرت داشته باشند. یا ممکن است به هر دلیلی تحت تعقیب قرار گیرند و تصمیم بگیرند فرار را بر قرار ترجیح دهند. کجا بهتر از وطنی دوم؟
جلال در یک شرکت مخابراتی مدیر اجرایی است، به زبان انگلیسی تسلط دارد و از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شده است. همسرش هم جراح است. وضع آن‌ها از هرلحاظ خوب است، همیشه عاشق مسافرت بوده‌اند و علاقۀ خاصی به دریاچۀ کومو در ایتالیا دارند.
اما شهروندیِ عراق معمولاً برای آن‌ها مشکل ویزا ایجاد کرده است. به‌همین‌خاطر جلال (که اسم مستعار اوست) و همسرش چند سال پیش درخواست دادند تا تبعۀ کشور دیگری شوند: آنتیگوا [جزیره‌ای در دریای کاراییب].
پس از ده‌ماه روال اداری و ارزیابی‌های لازم (بررسی سوابق و مواردی از این دست)، چندصدهزار دلار در املاک و یک صندوق توسعه در این جزیرۀ کارئیبی سرمایه‌گذاری کردند و درمقابل گذرنامه‌ای دریافت کردند که می‌توانند با آن بدون ویزا به ۱۳۰ کشور ازجمله اکثر کشورهای اروپایی سفر کنند. آن‌ها هروقت به کومو سفر می‌کنند برای مشاوری که به آن‌ها کمک کرد عراقی-آنتیگوانی شوند، به‌نشانۀ قدردانیِ دائمی‌شان، کارت پستال می‌فرستند.
فرانچسکو کورالو به دلایلی بسیار متفاوت در جزایر کارائیب یک امتیاز جلو افتاد. او که تاجری ایتالیایی است و در فهرست مهم‌ترین افرادِ تحت‌تعقیبِ اینترپل قرار دارد، از کشور دومینیکا برای خودش یک گذرنامۀ دیپلماتیک خرید و تلاش کرد با استناد به اینکه نمایندۀ دایمی این کشورِ جزیره‌ای در سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) است برای خود مصونیت دیپلماتیک بگیرد.
- ۱۶۵
- ۱۰ آبان ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
