امشب میزنم به سلامتیه اون لامصبی که از زندگیم رفت... اما

امشب میزنم به سلامتیه اون لامصبی که از زندگیم رفت... اما هنوزم از این دل لعنتی نرفته... به سلامتیه اونیکه تا بود... نفس بود... ارامش بود... رویا بود... ولی خاطره شد... بغض شد... درد شد... کابوس شد... به سلامتیه کسی که عادت کردم به نبودنش ولی بازدلم بودنش و میخواد... سلامتیه اون بی معرفتی که پا پیش گذاشتم واسه برگشتنش اما فهمیدم دیگه ازم سیر شده... سلامتی مخاطبم که خیلی وقته ازش خبر ندارم و دلم واسه صداش یه ذره شده... سلامتی اونی که الان بدون من خوشه و حتی دیگه اسمم یادش نیست... سلامتیه مخاطبی که دیگه خاص نیست چون مال ما نیست