ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪﺵ ﺭﺍ

ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﯾﺎﻓﺖ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﻣﻨﻢ ﺁﻥ ﺷﺎﻋﺮ ﺩﻟﺨﻮﻥ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺮﺝ ﺗﻮ ﮐﺮﺩ
ﻏﺰﻝ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻗﯿﺒﺎﻥ ﮐﻤﯿﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻋﻘﺐ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﺒﻠﯿﻎ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺑﯽ ﺩﻟﺒﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻌﯿﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺩﯾﮕﺮ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﻫﯽ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺗﺎﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻏﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺍﯾﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺍﻫﺪﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺍﯾﺮﺍﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﭘﺲ ﺯﺩﻩ ﭘﯿﻮﻧﺪﺵ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻦ ﺍﯾﻦ ﻏﺰﻟﻢ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪﺵ ﺭﺍ :
ﻣﻨﻢ ﺁﻥ ﺷﯿﺦ ﺳﯿﻪ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻻﯼ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﮔﻢ ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺵ ﺭﺍ