ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ

ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ
ﺩﻝ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻦ ، ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ "ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭ " ﻣﯽ ﺁﯾﻢ
ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﯾﻨﮏ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎﯾﻢ
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ، ﺩﺭ ﻧﻬﺎﺩ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ، ﺟﻮﺵ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ
ﺯﻣﯿﻦ ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ ﯼ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﯾﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﻣﯽ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﯿﺪ ﺩﺭ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺁﺷﺘﯽ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﺎﻥ ﺩﯾﺪﮔﺎﻥ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ
ﭼﻮ ﻗﻮﯾﯽ ، ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ، ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ، ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ "ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭ" ﻣﯽ ﺁﯾﻢ
ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﯾﻨﮏ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎﯾﻢ
ﻧﻮﯾﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﻧﻪ ﭘﯿﻐﺎﻣﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﻧﻪ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺮ ﻧﺜﺎﺭ ﺗﺤﻔﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ
ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ، ﺁﻩ ! .... ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﺍﺳﺖ ، ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺍﺳﺖ ، ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ
ﺧﺰﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﮔﺮﯾﺰ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺳﺒﺰﯼ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ
ﻓﺮﯾﺒﯽ ﺗﻠﺦ ﮔﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻫﺎﻣﻮﻥ ﺩﻟﻤﺮﺩﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﮔﻮﺵ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﻟﺐ ِ ﺷﯿﻄﺎﻥ
ﺳﺮ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺁﯾﺪ
ﻧﻪ ﺳﻮﺯﯼ ﺑﺮ ﺩﻟﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﯿﺴﺖ
ﻧﻪ ﺷﻮﺭﯼ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﭘﻮﯼ ﺗﻤﻨﺎﯾﯽ
ﻫﻤﻪ ، ﺳﺮ ﺩﺭ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﻏﻢ ﺧﻮﺩ ، ﻣﺎﺕ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻦ ، ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻣﺪﻩ ، ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﻢ
ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ
ﺩﻝ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻦ ، ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ ....