ﻣــﻦ ﺯﻧﻢ ...

ﻣــﻦ ﺯﻧﻢ ...
ﺷﺒﯿــﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧــﯽ ﮐﻪ ﻓـﺮﻭﻍ ﻣﯿﮕـﻔﺖ ... ﺯﻧــﯽ ﺗﻨــﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺳــﺘﺎﻧﻪ ﻓﺼﻠــﯽ ﺳﺮﺩ ...
ﻟﺒﺨــﻨﺪﻫﺎﯾﻢ ﺗﻠﺨﻨﺪ ...
ﺑﻐـﺾ ﻫﺎﯾﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﻨﺪ ...
ﺳﮑـﻮﺕ ﻫﺎﯾﻢ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﺎﯾﻨﺪ ...
ﺍﻓﮑـﺎﺭﻡ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ...
ﺩﺳـﺘﺎﻧﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮﺩﻧﺪ ...
ﺍﺷـﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺩﺍﻍ ﺩﺍﻏﻨﺪ ...
ﮐــﺎﺑﻮﺱ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﻋﺸﻪ ﺁﻭﺭﻧﺪ ...
ﺩﺭﺩﻫﺎﯾــﻢ ﻣﻬﻠﮑﻨﺪ ...
ﻣــﺮﺍ ﻟﻤﺲ ﮐﻦ !...
ﺍﻣــﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻢ ﺭﺍ !...
ﺗﻨـﻬﺎﯾﯿـﻢ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﮐﻦ !...
ﮐﻤــﯽ ... ﻓﻘﻂ ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ ...
ﻭﻗﺘــﯽ ﺯﺟﻪ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﮔﻮﺵ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﮕﯿﺮ !...
ﻭﻗﺘــﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﺒﻨﺪ !...
ﻣــﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺑﻔﻬﻢ ...
ﺑــﻮﺩﻥ ﻣﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ !...
ﺍﺗﻔــﺎﻗﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻧﮑﺮﺩ !...
ﺍﻣــﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﻦ !...
ﺁﺭﯼ ...
ﻣـﻦ ﺯﻧـــﻢ ...
ﺯﻧـﯽ ﺑﺎ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﺩﺭﮎ ﻧﺸﺪﻩ ...
ﺯﻧـﯽ ﺑﺎ ﻓﺮﯾـﺎﺩﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ ...
ﺯﻧـﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﺩﯾـﺪﻩ ﺷﺪ ... ﻧﻪ ﺷﻨﯿـﺪﻩ ﺷﺪ ...
ﺯﻧـﯽ ﭘـﺮﯾﺸـﺎﻥ ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺁﺷﻔﺘـﻪ !...
ﻣﻦ ﺯﻧﻢ ...
ﺷﺒﯿـﻪ ﻫﻤـﺎﻥ ﺯﻧـﯽ ﮐﻪ ﻓــﺮﻭﻍ ﻣﯿﮕـﻔﺖ ... ﺯﻧــﯽ ﺗـﻨـﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﻓﺼﻠـــﯽ ﺳﺮﺩ .