ﻣــﻦ مردم ...

ﻣــﻦ مردم ...
ﺷﺒﯿــﻪ ﻫﻤﺎﻥ مردی ﮐﻪ مادرم آرزوشو داشت ...
مردی ﺗﻨــﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺳــﺘﺎﻧﻪ ﻓﺼﻠــﯽ گرم...
ﻟﺒﺨــﻨﺪﻫﺎﯾﻢ ﺗﻠﺨﻨﺪ ... ﺑﻐـﺾ ﻫﺎﯾﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﻨﺪ ...
ﺳﮑـﻮﺕ ﻫﺎﯾﻢ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﺎﯾﻨﺪ ... ﺍﻓﮑـﺎﺭﻡ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ...
ﺩﺳـﺘﺎﻧﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮﺩﻧﺪ ...
ﺍﺷـﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺩﺍﻍ ﺩﺍﻏﻨﺪ ...
ﮐــﺎﺑﻮﺱ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﻋﺸﻪ ﺁﻭﺭﻧﺪ ...
ﺩﺭﺩﻫﺎﯾــﻢ ﻣﻬﻠﮑﻨﺪ ...
ﻣــﺮﺍ ﻟﻤﺲ ﮐﻦ !...
ﺍﻣــﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻢ ﺭﺍ !...
ﺗﻨـﻬﺎﯾﯿـﻢ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﮐﻦ !...
ﮐﻤــﯽ ... ﻓﻘﻂ ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ ...
ﻭﻗﺘــﯽ ﺯﺟﻪ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﮔﻮﺵ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﮕﯿﺮ !...
ﻭﻗﺘــﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﺒﻨﺪ !... ﻣــﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺑﻔﻬﻢ ...
ﺑــﻮﺩﻥ ﻣﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ !... ﺍﺗﻔــﺎﻗﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻧﮑﺮﺩ !...
ﺍﻣــﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﻦ !...
ﺁﺭﯼ ... ﻣـﻦ مردم ... مردی ﺑﺎ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﺩﺭﮎ ﻧﺸﺪﻩ ... مردی ﺑﺎ ﻓﺮﯾـﺎﺩﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ ...
مردی ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﺩﯾـﺪﻩ ﺷﺪ ... ﻧﻪ ﺷﻨﯿـﺪﻩ ﺷﺪ ... مردی ﭘـﺮﯾﺸـﺎﻥ ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺁﺷﻔﺘـﻪ...