حال خانه ام هیچ خوب نیست

حال خانه ام هیچ خوب نیست
عکس های دونفره مان روی
دوش دیوار سنگینی میکند
رخت چرک ها کودتا کردند
شیر آب نیمه شب ها بغضش میترکد
و تا صبح برای حال زارم می گرید
لباس هایم پیر شده اند و این
از چین و چروک صورتشان پیداست
چیزی برای خوردن در یخچال نداریم
جز چندتا کنسرو اما تا دلت بخواهد
غم برای خوردن داریم
غم را میگذارم لای نان و
حرف های مردم را می پاشم روش
تند و تلخ است!
سینک ظرف شویی دلش گرفته
و چیزی از گلویش پایین نمیرود
چای لیپتون با خاطرات دم روشی مان
دیگر نمی چسبد
تنهایی ام لم داده روی کاناپه و
صد سال تنهایی گارسیا را می خواند.
حال خانه ام هیچ خوش نیست
و دستگیره ی در،
چشم انتظار لمس دستان توست.
بیا وگرنه این بیماری لاعلاج دوری
از پا در می آورد خانه و صاحب خانه را...