سیاسی اجتماعی

این روزنامه نگاری حرفه‌ای است؟

ابتدا تیترهای روزنامه‌های صبح کشور را پس از حادثه انفجار در بندر شهید رجایی مرور می‌کنیم:
ناگهان انفجار (هم میهن)
موج شایعه در انفجار بندر (همشهری)
انفجار در گلوگاه تجارت (شرق)
تراژدی و معما در بندر (فرهیختگان)
اسکله در آتش (جام جم)
انفجار مهیب (اعتماد)
انفجار در بندر (صبح نو)
انفجار مهیب در بندر شهید رجایی حادثه یا خرابکاری(کیهان)
شوک در بندر (جوان)
بندر در خون و غبار (قدس)
شوک انفجار (آرمان امروز)
انفجار مهیب در اسکله شهید رجایی (مردم سالاری)
جنوب در شوک و سوگ (خراسان)

آیا این تیترها، به جامعه آرامش می دهد یا ذهن جامعه را در تشویش و ابهام و ناامیدی غرق می کند؟
آیا روزنامه نگاران ما احساس نمی کنند باید مانند رسانه‌ها در اکثر کشورها در شرایط بحران، به جای مسابقه در بیان هولناک‌تر و دلخراش‌تر یک حادثه، بر روی ایجاد آرامش، همبستگی تاکید کنند؟
چرا صف حضور بسیار پررنگ مردم برای تامین اهدای خون، فداکاری نیروهای آتش‌نشانی و نظامی به عنوان جلوه‌های همبستگی ملی در تیترها نمی نشیند؟
آیا از غمگین کردن و ناامید کردن مخاطبان و مردم، کسی لذت می برد؟
از یک طرف رسانه‌های دشمن و دنباله های داخلی دشمنان بیرحمانه تولید شایعه می کنند و از طرف دیگر رسانه های داخلی و صفحات مجازی گوناگون به جای ارائه روایت اول درست و تزریق آرامش و برانگیختن حس همدلی و کمک، القای تشویش و ترس می کنند واقعا باید فکری به حال ذهن و روان مردم در بحران ها کرد...
پناهگاه ذهنی مردم کجاست؟

✍حمیدرضا ابراهیمی