عشقت آموخت به من رمز پریشانی را

عشقت آموخت به من رمز پریشانی را
چون نسیم از غم تو بی سرو سامانی را
از بهشت از همه ی حور و عسلها بگذر
عشق فرمود و گذشتم، خط پایانی را
آمدم با تو به این خاک، چه عیبی دارد؟
چه هراس است به دل مرد بیابانی را؟
دل به دریای جنون می زدم و می گفتم
که ربودم به خدا گوهر سلطانی را
شاعرم، شاعر عاشق که پریشان تو شد
عشقت آموخت به من رمز پریشانی را