نقدی بر اراجیف نامه

اراجیف نامه میلاد داوری دولت آبادی را دوست ندارم. به اندازه‌ی تمام سال‌هایی که او را می‌شناسمْ و مطمئنم این نقد من بر او همواره چراغی در ادبیاتش خواهد شد. ما در این کتاب مجموعه‌ای از تراوشات ذهنیِ یک بیمارِ اجتماعی را می‌خوانیم که نه ابتدایِ درستی برای آن چیده و نه انتهایش به این مجموعه می‌آید. جملاتی که بیشتر کاربرد انگیزشی، مخصوصاً برای خودِ نویسنده، دارند تا آنکه در مُنحنیِ تشکیل شده بتوانند داستانی سرِهم کنند، هم از نظر ویراستاری اشکال دارد و هم از نظر دستوری. اگرچه من نیز در سال‌هایی که سودای چاپِ کتابِ خود را داشتم با چنین موضوعی توسط ناشران برخوردم ولی مشخصاً وقتی در مورد یک کتابِ خودنشر صحبت می‌کنم، دارم در مورد اهمیت آن جهت رسیدنش به دستِ خواننده حرف می‌زنیم. نویسنده علاوه‌بر ذوقِ شخصی‌اش دغدغه‌ی این را دارد که کتابش را به دستِ خواننده برساند. این فکت امسال یا چند سالِ قبل بوجود نیامده. مارسل پروست نیز جلدهای ابتداییِ «در جست‌وجوی زمان از دست رفته» را خود چاپ کرد؛ کسی که ادبیات وامدارِ واژه‌ی اسنوبِ او است. اما نکته اینجا است که گویی کتاب چاپ کردن ویترینی برای پُز دادنِ فرهنگی و هنری نزد دیگران شده و هرکسی با کمی رنج بُردن می‌تواند کتاب چاپ کند و...
برای مطالعه‌ی متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/?p=24636
برای مشاهده ویدئوی مرتبط از لینک زیر اسفتاده کنید.
https://aparat.com/v/bfgap3v