سیاست

امروز قصد دارم درباره موضوعی بسیار مهم و بنیادین سخن بگویم: تطبیق حکمرانی تعالی‌گرای فرماندهان و کارگزاران شهید با آن‌چه در ادبیات جهانی تحت عنوان "حکمرانی خوب" شناخته می‌شود.
در ابتدا باید تأکید کنم که برای شناخت حکمرانی شهدا، باید به زندگی آنان رجوع کنیم. ویژگی‌های بارز این عزیزان، نه در شعارها بلکه در رفتار و منش روزمره‌ شان متجلی است.
اخلاق حکمرانی، همان اخلاقی است که شهدا در میدان عمل به نمایش گذاشتند. حال باید از خود بپرسیم: آیا رفتار مسئولین امروز ما با آن الگوها منطبق است؟
در تطبیق حکمرانی تعالی‌گرای فرماندهان و کارگزاران شهید با حکمرانی خوب، باید چند نکته را یادآوری کنم.
ویژگی‌های بارز شهدا را باید از زندگی‌شان استخراج کنیم؛ اخلاق حکمرانی این است، رفتار شهیدان این‌گونه بوده و باید بررسی کنیم که رفتار مسئولین تا چه اندازه با آن‌ها منطبق است. این همان حکمرانی است.
حکمرانی تعالی‌گرای فرماندهان و کارگزاران شهید با حکمرانی صندوق بین‌المللی پول تفاوت چندانی ندارد. آن‌ها می‌گویند شفافیت؛ شهدا بسیار شفاف بودند. آن‌ها می‌گویند پاسخ‌گویی؛ شهدا بسیار پاسخ‌گو بودند. آن‌ها می‌گویند مردمی بودن؛ شهدا بسیار مردمی بودند. آن‌ها می‌گویند ضد فساد؛ شهدا الگوی ضد فسادند.
شهدا با ماشین ضدگلوله نمی‌رفتند، با بادیگارد همراه نبودند. در حکمرانی‌شان وسط صحنه بودند، چون شهید جانش را گرفته و رفته و در نهایت صداقت، کارش را نشان داده است. بنابراین پاسخ‌گوترین افراد، شهدا هستند و الگوی حکمرانی تعالی‌گرا کاملاً منطبق با آن‌هاست.
شهید بیشترین شفافیت را داشته؛ به جنگ رفته، حقوقی هم دریافت می‌کرده و همان را به چند فقیر اهدا می‌کرده است.
الگوی حکمرانی تعالی‌گرای فرماندهان و کارگزاران شهید، آخرت‌گرا و نتیجه‌گراست.
این حکمرانی، انسان‌گرا، نتیجه‌گرا و خداگرا بوده؛ در حالی‌که آن‌ها مادی‌گرا، ماتریالیست، اومانیست و صرفاً انسان‌گرا هستند.
ما بر اساس نظم اجتماعی و نظم آخرتی ممکن است بخواهیم عمل کنیم، ولی آن‌ها بر مبنای نفع فردی یا در بهترین حالت، نفع اجتماعی عمل می‌کنند.
بنابراین حکمرانی تعالی‌گرای فرماندهان و کارگزاران شهید مربوط به مسائل اجرایی است، نه صرفاً مسائل فرهنگی. خیلی تلاش نکنیم که این دو را از هم تفکیک کنیم؛ بلکه باید آن‌ها را در امتداد یکدیگر بدانیم.