این روز‌ها دغدغه‌ام شده که چگونه با انسان‌های احتمالی زند

این روز‌ها دغدغه‌ام شده که چگونه با انسان‌های احتمالی زندگی بر سر مبانی خودم بحث و مذاکره کنم. اصلا بحث کنم یا فقط بگویم و رد شوم. مثلا یکی از این مباحث بحث سوبژه و اوبژه است که از روز اول معنای آن را ایراد دار می‌دانستم.

سوبژه را اینطور تعریف می‌کنند که «چیزی که می‌شناسد» یا به عبارتی «فاعل شناسا» و یا در اصل:
چیزی که مرکز است و اطراف خود را معنا می‌کند و یا معانی را درک می‌کند و محور است و فاعل.

و


اوبژه را اینطور تعریف می‌کنند که «چیزی که شناخته می‌شود» با به عبارتی چیزی که در نگاه فاعل است و می‌توان آن را درک کرد و آن را معنا کرد. به عبارتی معانی یا آن چیز‌هایی که پیرامون مرکز است و خوانده می‌شود.


حال انسان مدرن خود را سوبژه می‌داند و بنا دارد همه چیز را حول محور خود تفسیر و معنا کند. یک نوع اصالت دادن به نوع انسان منفرد که قرار است فقط خود را بپرستد و از دیگران فقط چیزی را متوجه شود یا از آنها فقط بر دارد یا آن‌ها را فقط بخواند.
من با این قضیه مخالف هستم و معتقد ام انسان اصلا جایی در این مرکزیت آن ندارد. انسان خیلی دور تر است. مرکزیت و آن چیزی که انسان را مطالعه می‌کند و آن را بررسی می‌کند و آن را مطالعه می‌کند خداوند تبارک و تعالی است. پس سوبژه را خداوند می‌دانم که ما انسان‌ها باید خود را به او اثبات کنیم و نه این که اورا معاذ الله مطالعه کنیم و بگوییم عجب، خدایی هم هست.

مسلمان نه تنها باید رفتار ظاهری اسلام را رعایت کند، بلکه باید اصل و بنیان اسلام که در توحید خلاصه می‌شود حکمت داشته باشد.