خیار

خیار

دوره ی رشد و نمو خیار حدود 50 تا 70 روز است و مناطق جنوبی كشور ما مانند جیرفت در یكسال دو تا سه بار كشت خیار دارند.خیار دارای ارقام زیادی است كه متداول ترین آنها در ایران عبارت اند از: خیار بیلانكوه _ خیار دولاب و خیار اصفهان.

خواص:

1.خیار ادرار را زیاد می كند و تبهای صفراوی و یرقان (زردی) را درمان می كند.

2.آب خیار به صورت مالش بر پوست در لطافت آن بسیار مؤثر است.

3.اگر تخم خیار را بسائید و در مقدار كمی آب رقیق نمائید و بنوشید،اثری آرام بخش و خواب آور دارد و تشویش،اضطراب و ناراحتی های عصبی را تسكین می بخشد.

4.خیار چنبر یا خیار زه،نوع دیگری از خیار است.آن خیاری است دراز و باریك كه در برخی مناطق طول آن به حدود یك متر می رسد و از خیار زودتر هضم می شود و خواصّ خیار را دارد و مصرف آن در دفع بعضی از انواع سنگ كلیّه و مثانه مفید است.

5.خیار به علّت دفع اسید اوریك از بدن،رماتیسم را نیز تخفیف می دهد.

6.خیار چنبر به علّت داشتن اشعه ی رادیو اكتیو،باعث آشكار شدن بیماریهای پنهان می شود و از این رو عدّه ای آن را عامل تب نوبه و تب می دانند در صورتی كه این میوه ی مفید دارای انگل تب نوبه نیست و فقط نوبه ی پنهانی را آشكار می كند.

7.آب خیار را به عنوان محلول شستشو برای پوستهای چرب به كار می برند.

8.بوییدن خیار شدّت هیجان،شهوت و تا حدّی لرزش اندام را تخفیف می دهد و برای درمان درد سر نیز مفید است.

تذكّرات:

1.حتی المقدور خیار را باید با نمك میل نمود.زیرا نمك دفع آب فراوان موجود در خیار را آسان می كند و ناراحتی معده را كاهش میدهد.

2.خیار برای اشخاص سرد مزاج و اطفال مضر است.

3.خیار برای اشخاصی كه معده و روده ی حسّاسی دارند مضر است و باعث خلط و درد پهلو می شود.

4.خیار بزرگ و زرد،كمی ترش است كه این ترشی باعث ایجاد ترس در انسان می شود.« انسان را ترسو می كند.»