اوزوان ا نیآگان (زبان نیاکان)

𐬞𐬀𐬛 𐬥𐬁𐬨 𐬉 𐬪𐬰𐬛𐬁𐬥

𐬥𐬉 𐬞𐬀𐬌𐬌𐬛𐬁𐬔 𐬐𐬏 𐬁𐬛𐬎𐬎𐬭𐬠𐬁𐬛 𐬭𐬁𐬫
𐬟𐬀𐬭𐬀𐬰𐬥𐬛 𐬙𐬀𐬥𐬍𐬔 𐬥𐬉 𐬠𐬏𐬛 𐬏𐬛 𐬀𐬰 𐬁𐬥 𐬞𐬀𐬯 𐬀𐬠𐬈𐬯𐬙𐬁𐬛 𐬋 𐬼 𐬪𐬰𐬛𐬁𐬥 𐬼 𐬐𐬀𐬭𐬛 𐬾
𐬛𐬀𐬔𐬭 𐬥𐬉 𐬨𐬁𐬥𐬛 𐬐𐬏 𐬁𐬛𐬎𐬎𐬭𐬠𐬁𐬛 𐬭𐬁𐬫 𐬟𐬀𐬭𐬀𐬰𐬥𐬛 𐬉 𐬠𐬏𐬛 𐬉𐬔 𐬛𐬭𐬎𐬎𐬯𐬙𐬹𐬑𐬉𐬨𐬍𐬵 𐬉 𐬰𐬀𐬭𐬛𐬎𐬎𐬱𐬙 𐬉 𐬯𐬞𐬌𐬌𐬙𐬁𐬨𐬁𐬥 𐬭𐬁𐬫 𐬰𐬀𐬭𐬛𐬎𐬎𐬱𐬙 𐬥𐬁𐬨 𐬥𐬍𐬵𐬁𐬛 𐬾
𐬏𐬛 𐬔𐬎𐬟𐬝 𐬐𐬏 𐬁𐬑𐬉𐬰 𐬞𐬎𐬯 𐬉 𐬨𐬁𐬥 𐬙𐬁 𐬟𐬭𐬀𐬵𐬀𐬢 𐬀𐬠𐬀𐬭 𐬵𐬁𐬨𐬹𐬨𐬊𐬰𐬉𐬨 𐬽

پَد نام اِ یَزدان

نِه پَیداگ کو آدورباد (آذرباد) رآی فَرَزند تَنیگ نِه بود ، اود اَز آن پَس اَبِستاد اُ یَزدان کَرد .
دَگر نِه ماند کو آدورباد رای فَرَزند اِ بود اِگ دروست-خِمی‌هْ اِ زَردوشت اِ سپیتامان رآی زَردوشت نام نیهاد .
اود گُفت کو آخِز پوس (پسر) اِ مان تا فرَهَنگ اَبَر هام‌مُزِم .

پارسی نو :

به نام یزدان (خُدا)

پیدا بود که آذرباد را فرزند تنی نبود ، او از آن پس به یزدان پناه بُرد (نیایش کرد).
دیری نپایید که آذرباد دارای فرزندی شد ، برای آنکه زردشت سپیتمان دُرست‌خیم بود (نیک ذات بود) نام او (فرزند خود را) زردشت نهاد .
و گفت که پسر من خیز بَرمیدارد برای آموزشِ فرهنگ و بزرگی (کسب دانش و اَدَب) .

یادداشت:
آذرباد مهرسپندان دانشمند و موبد موبدان (رییس تمامی موبدان و فقه گذار دین زردشتی) دورهٔ شاپور دوم بود. نام وی از واژهٔ «سپنته» مشتق است به معنی سازنده ، نیک ، نیکو ، درست.... . گفته‌اند برای اثبات حقانیت دین زردشت در مقابل مبلغان مسیحی که کنستانتین یکم پادشاه روم به مرزهای ایران فرستاده بود حاضر شد که آهن گداخته، بر سینهٔ وی ریزند... چنین کردند و بدو رنجی نرسید.

در زبان پارسی میانه (پارسیگ) :
(خِمی‌ه ، خِمی ، خِم) به معنی ذات بوده است.
(پوس) مخفف شده پسر امروزی است.
(آخِز) همان خیز امروزی است که تغییر کرده است به دلیل نو شدن زبانی.
(دَگر) برابر امروزی دیر.
به دلیل لهجه و گویش خاص آن دوره زردشت را زردوشت میگفتند .

هرکه به یزدان تکیه کند ، آفریدگار جز نیکی بر او روا نمی‌دارد .

خوشنود می‌شویم پرسی باشد پاسخ دهیم .

#پارسیگ #ساسانیان #پارسی



𐏋اَنگَرَمَیْنو𐏋