اوزوان ا نیآگان ( پارسی نو : زبان نیاکان)

𐬞𐬀𐬛 𐬥𐬁𐬨 𐬉 𐬪𐬰𐬛𐬁𐬥

𐬞𐬀𐬛 𐬥𐬁𐬨 𐬉 𐬛𐬁𐬛𐬁𐬭 𐬈 𐬬𐬈𐬵 𐬏𐬛 𐬀𐬠𐬰𐬋𐬥𐬌𐬌𐬔 𐬾
𐬼𐬱𐬀𐬵𐬭𐬍𐬵𐬁 𐬉 𐬍𐬭𐬁𐬥 (𐬈𐬭𐬁𐬥)𐬼
𐬞𐬀𐬛 𐬥𐬁𐬨 𐬉 𐬏𐬛 𐬥𐬈𐬭𐬋𐬔 𐬏𐬛 𐬀𐬌𐬌𐬁𐬭𐬍𐬵 𐬉 𐬛𐬁𐬛𐬁𐬭 𐬋𐬵𐬭𐬨𐬀𐬰𐬛
𐬏𐬛 𐬘𐬀𐬛𐬀𐬔 𐬉 𐬥𐬍𐬐 𐬼

پارسی میانه (پهلوی ساسانی) :

پَد نام اِ یَزدان
پَد نام اِ دادار اِ وَه اود اَبزُنیگ.
شَهریها اِ ایران (اِران)
پَد نام اِ اود نِروگ اود اَیاریهْ اِ دادار اُهَرمَزد اود جَدَگ اِ نیک.

پارسی نو :
به نام یزدان (خُدا)

به نام دادار خوب و مهربان.
شهرهای ایران
به نام و نیرو (قدرت) و یاری دادار اورمزد و بخت نیک .

یادداشت :
دادار : یکی از فرنام ها یا القاب آفریدگار در آیین زردشتی به معنی کسی که داد را بر قرار میکند .

اِران یا ایران : پارسیان در زبان پارسی میانه آن را اِران می‌خواندند .
پارتیان در زبان خود آن را آریان می‌خواندند .
وگر در نوشتار همیشه ایران نوشته می‌شُد .
صورت خوانش آن بسته به زبان و گویش های گونا گون در شاهنشاهی ایران بود .

𐏋اَنگَرَمَینو𐏋

#پارسی #پارسیان #پارسیگ