صدﺍ ﮐﻦ ﻣﺮﺍ

صدﺍ ﮐﻦ ﻣﺮﺍ
ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ
ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺳﺒﺰﯾﻨﻪ ﺁﻥ ﮔﯿﺎﻩ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﺣﺰﻥ ﻣﯽ ﺭﻭﯾﺪ .
ﺩﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﻋﺼﺮ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻃﻌﻢ ﺗﺼﻨﯿﻒ ﺩﺭﻣﺘﻦ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﯾﮏ ﮐﻮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎﺗﺮﻡ
ﺑﯿﺎ ﺗﺎﺑﺮﺍﯾﺖ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻦ ﺷﺒﯿﺨﻮﻥ ﺣﺠﻢ ﺗﺮﺍ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺧﺎﺻﯿﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ...
‌
پ.ن:جانا
دلم ببردی در قعر جان نشستی...