امام رضا (ع) نقل می‌کند که خداوند می‌فرماید:

امام رضا (ع) نقل می‌کند که خداوند می‌فرماید:
«نماز (سوره حمد) را میان خود و بنده‌ام تقسیم کردم؛ نیمی برای من است و نیمی برای بنده‌ام، و بنده‌ام به آنچه درخواست کند خواهد رسید.»
وقتی بنده می‌گوید:
«بسم‌الله الرحمن الرحیم»
خداوند می‌فرماید:
«بنده‌ام کار خود را با نام من آغاز کرد؛ بر من است که کارهای او را به انجام رسانم و به آن برکت دهم.»
وقتی بنده می‌گوید:
«الحمد لله رب العالمین»
خداوند می‌فرماید:
«بنده‌ام مرا ستایش کرد و دانست که همه نعمت‌ها از سوی من است.»
وقتی بنده می‌گوید:
«الرحمن الرحیم»
خداوند می‌فرماید:
«بنده‌ام به رحمت من امید بست؛ من رحمت خود را بر او فراوان می‌کنم.»
وقتی بنده می‌گوید:
«مالک یوم الدین»
خداوند می‌فرماید:
«بنده‌ام اعتراف کرد که من صاحب روز جزا هستم؛ حسابش را آسان می‌کنم و او را می‌بخشم.»
وقتی بنده می‌گوید:
«ایاک نعبد و ایاک نستعین»
خداوند می‌فرماید:
«این میان من و بنده‌ام است؛ و آنچه بخواهد به او عطا می‌کنم.»
و وقتی بنده می‌گوید:
«اهدنا الصراط المستقیم…»
خداوند می‌فرماید:
«این درخواست بنده‌ام است؛ او را هدایت کردم، از آنچه بیم داشت ایمن ساختم و آنچه امید داشت به او بخشیدم.»
این روایت نشان می‌دهد که نماز، یک گفت‌وگوی یک‌طرفه نیست، بلکه دیداری مستقیم با خداوند است
سوره حمد، ستایش، امید، مسئولیت، عبادت خالص و درخواست هدایت الهی را در خود جمع کرده است
در روایات شیعه، «صراط مستقیم» به ولایت امام علی (ع) تفسیر شده و در منابع اهل‌سنت، به راه اسلام؛ و هر دو انسان را به قرب الهی می‌رسانند