ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﻭﻟﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﭙﺮﺱ ﺍﺯ ﺷﺎﺩﯼ ﺍﻡ

ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﻭﻟﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﭙﺮﺱ ﺍﺯ ﺷﺎﺩﯼ ﺍﻡ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻢ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﻏﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﺯﺍﺩﯼ ﺍﻡ !

ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﮎ ﺩﺭﺩ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﺮﻓﻪ ﺍﻡ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ! ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺙ ﮔﻨﺠﯿﻨﻪ ﯼ ﺍﺟﺪﺍﺩﯼ ﺍﻡ !

ﺑﺮﻕ ﺁﺫﺭ ﻣﯽ ﺟﻬﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺖ
ﺑﻬﻤﻦ ﺳﺮﺩﯼ ﺳﺖ ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺗﺐ ﻣﺮﺩﺍﺩﯼ ﺍﻡ !

ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻣﺠﺮﻭﺣﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻮ ﺗﻨﻢ ؟ ﮐﻮ ﻣﯿﻬﻨﻢ ؟ ﮐﻮ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺍﻡ ؟

ﺑﺎ ﺯﻏﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ بر در و ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺷﻬﺮ:
ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﻣﺤﺒﻮﺳﻢ ﺍﻣﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻡ!