ﺳﻬﺮﺍﺏ : ﮔﻔﺘﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺴﺖ !

ﺳﻬﺮﺍﺏ : ﮔﻔﺘﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺴﺖ !
ﺷﺴﺘﻢ ﻭﻟﯽ ..…
ﮔﻔﺘﯽ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﯾﺪ !
ﺩﯾﺪﻡ ﻭﻟﯽ ..…
ﮔﻔﺘﯽ ﺯﺑﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ ﺭﻓﺘﻢ ﻭﻟﯽ ..…
ﺍﻭ ﻧﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺧﯿﺲ ﻭ ﺷﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻭ ﻧﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﯾﮕﺮﻡ
ﺭﺍ ﻫﯿﭽﮑﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﺍﯼ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ :
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯿﺎﺩﺍ ...
ﭘﺲ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯿﺮﻭﻡ ...
ﻓﻘﻂ ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ...
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ ..