بخوان طفل کوچکم بخوان!

طفل نازنینم غم ها زیاد اند. فرمانده مان عروج کرد و نوشید شهد* شیرین شهادت را و ما پیر شدیم از این واج آوایی حرف " شین. وقت عزاداری نیست حالا، وقت رجز خوانی هم نیست. اصلا وقتی نیست. فقط باید بیایی توسل بخوانی و بعد فتح ، اشک بریزی و 14 صحیفه بخوانی که نصر من الله و فتح.. همین حالا که دارم این ها را مینویسم موشک می‌زنند بی پدر ها. البته که بی پدر نه چند پدر.. راز بقا در این شرایط لال و کَر نبودن است آخر می‌دانی موشک ها می آیند لحظه ای درنگ کرده و از تو می‌پرسند بسیجی ای ؟ سپاهی؟ و تو اگر لال باشی آن را نمیشنوی. آخ نیستی داستان خیالی و فُکاهی محضِ تیک تاک ِ پسند کودکان آریایی را بشنوی که قرار است آن مردک اپستین نشین همراه با آن میرپنج سگ پدر بیایند ایرانی را آباد کند ، دلاری را ارزان کند و درنهایت ازادی را به ارمغان بیاورند. کدام ازادی؟ ان ورزشگاه 12 هزار نفری ازادی را می‌گویند یا دود پشت برج آزادی را؟ خوب ببین پیشمرگانِ کُرد مسلمان، یادگار انقلاب و استقلال ان سال را، جان بر کفان نظام و یاوران مهدی را ، فدائیان وسط میدان و فریادشان را. نیستی شکوه را ببینی نکند انقلاب ِ مهدی که می‌گویند همین است؟ آماده ایم برای جمعه آخر و روز قدس که نه ، فتح قدس‌. و ظهور همین حوالی هاست‌. هر شب ، شب حمله است. شب همهمه است، توی دل ها واهمه و دعا بر سر سربلند یا فاطمه. و بنازم ان صدای بهشتی حاج حسین حدادیان را‌. ما فراخوان داریم هر شب اما به قول عزیزی
[اما یک نفر اضطراب این را ندارد که مبادا مغازه اش به آتش کشیده شود
تنها بیرون برود
با ماشین و موتورش از محل تجمع عبور کند
با خانواده اش در ساعات فراخوان بیرون باشد
کاسبی اش را ادامه دهد
هیچ آمبولانسی به محل تجمع اعزام نمیشود
روی هیچ دیواری ننوشته است اینجا ملک مسکونیست حمله نکنید
و یک قطره خون از بینی احدی نمی‌آید حتی مخالفین نظام...
هیچوقت مارا با خودتان مقایسه نکنید
ما مثل هم نیستیم.]
به امید روزی که صهیون" نیست" شود.
شنبه ، ۷ مارس.