‌ ‌

‌ ‌

سهراب سپهری

تو مرا آزردی...
که خودم کوچ کنم از شهرت...
تو خیالت راحت...
میروم از قلبت....

می شوم دورترین خاطره
در شبهایت
تو به من میخندی...
و به خود می گویی:
باز می آید و
می سوزد از این عشق ولی
برنمی گردم ، نه...
می روم آنجا که دلی
بهر دلی تب دارد...
عشق زیباست و
حرمت دارد..